تو مثل لاله ی پیش از طلوع دامنه ها

-که سر به صخره گذارد

                                               غریبی و پاکی

 تــــــو را

                    ز وحشت توفان

                                                به سینه می فشرم

 عجب سعادت غمگینی!

منوچهر آتشی یادش گرامی باد.