از چکمه های زمانه

                           زخمهاآمده است

                                                   فرود.

که صدا میکند

                      بر فرق نگاه.

چکه چکه میچکد

                        از زخم ناباور

                                           بر فرش نگاه باور امروز.

آینه شک و انتظار

                             همراست در راه.

اما:

    ای آرزوی تنها باور.

بی دریغ مدار:از کارزار امید.

کاینرا :زخمها التیام بخشد

                                     با پادزهر صبح پگاه.

۷مارت ۲۰۰۶

م.ساحل.