ور آشتی طلبم با سر عتاب رود
چو ماه نو ره بیچارگان نظاره
زند بگوشه ابرو و در نقاب رود
شب شراب خرابم کند به بیداری
وگر به روز شکایت کنم بخواب رود
طریق عشق پرآشوب و فتنه است ای دل
بیفتد آنکه دراین راه با شتاب رود
گدائی در جانان به سلطنت مفروش
کسی ز سایه این در به آفتاب رود
سوادنامه موی سیاه چون طی شد
بیاض کم نشود گر صد انتخاب رود
حباب را چو فتد باد نخوت اندر سر
کلاه دراویش اندر سر شراب رود
حجــــاب راه توئی حافظ از میان برخیز
خوشا کسی که درین راه بی حجاب رود
بیاض= سپیدی / عتاب = سرزنش - خشم
کلام شعراز حافظ