از کنج خانه بیرون آمد

تا به هوای تازه و پاک رسید

خسته ی راه

در سایه بیدی پناه و آرام گرفت

باری در این راه

چشمش به لحظه ای دوخته بود

روز و ماه و سالیان سال

خواهش نگاهش

به بالا بود و

               امید و آرزویش بر خاک زمین

سکوتی بی جنبش

                  تا آن فـــــریـــاد!

                                     در گـــلــو

                                          نشسته بود

رقـص لـرزان شــمــع

          انگاشته

               که بر بستر سبزه ها با عـــشــق

                                     پــیــونــد می خورد.