به لبـخـندی

     در ژرفای نــور

رنج دیــرینه ی آبگیر را

به دور می فـکنم

شــکوه

      در فـراسوی جـانم

قـدحی در می کشد

با لـبـانی متبسم

        به دریــاچـه ی نور

 صبح گـاهان

           بـه تـو مـی انـدیـشم

تا که از وصــف تـماشـایت

خـورشید و مــاه

           در تـو زیـبا شـونـد.