چه بگویم؟

         سخنی نیست

می وزد از سر امید

                   نسیمی!

لیک می گویند

با خود مردمان هزاران تاریخ

کوه ها در فاصله سردند

مردمان از خود راضی

دست در کوچه و بستر

دزدیده اند و می دزدند

                       در این تاریخ

                                    آن راه اندیشه

چکار داریم

              که دیگران چکار می کنند!

من نیز

         ازین مردمان هزار تاریخ

بی نجوا

         باید زندگی کنم

                      در این نوع تاریخ

چه بگویم؟

          سخنی نیست

زیباتر در تماشاست

زورق تشنه گیست

آن چه مرا

              بسوی تو می راند.