وفتی
که
کودکی
از نخوردن
شیر بی مادر
هلاک می شود
و قاضی
بی عدالت
رای به
سنگسار و کشتن زن
می دهد
و وقتی که
بوی تورم
به مشام جامعه
سرازیر می شود
شعرم
بی
نظم و نظام
می شود
قافیه را
می درم
و وزن را
به سلاخ کوچه
می سپارم
با فریاد مرگ بر ظالم
به نماز می ایستم.
+ نوشته شده در پنجشنبه ۲۲ آذر ۱۳۸۶ ساعت 0 توسط m.sahel
|