من در اکنون
شوبولم می جنبد
خسته در انحصار شاخسار
و در انجماد نور
شهامت شوبول
در نطفه ام
بی طپانچه می جنبد
پس از سیروسلوک های طولانی
در خیابانهای شهر
راهی خانه می شوم
در کنار پنجره
شوبولم
هنوز در رقص است
رشد بی حد و حصر
زن را به سواری دعوت می کند.
+ نوشته شده در دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۸۶ ساعت 3 توسط m.sahel
|