در تنهائی این شب مخوف

تکیه گاه انتظار

           شکوه نهادینه ای است

                          در صبر بر این آشیان غریب

دل به شوق عشق

           و سپیده دم صحرای دل

                 تا نقش موج گونه ی آفتاب

                                  بر پیکر کوه

حلقه ای فارغ از رنج

                        بر گوش آویزان

شنیدن صدای رهیده دلی

تبسمی بر لب اندیشه

نگاه ستاره ای

             با بوسه ای به روز

فصلی نوین در خاطر و خاطره.