خـــم ابروی مـــاه

              حوصـــله ایست

در صبح پریشانی گیسوی

             به کــف آمده ی خورشید

شبنم برگ سحر

              می چکد از جان تنش

در سراپای وجودش

               هنری می گذرد

بوی اسرار شبح

               بر دل و جان می پیچد

خـــم به ابرو نیاور!

               که زمان از تن و جان

                                  می گذرد

صید این جان من و تو

                    در ایام گذر است.