م. ساحل (شعری بر لب خشک دریا)

                          آنجا جزآنکه جان بسپارند چاره نیست

هرگه که دل به عشق دهی دمـــی بود

                           در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

ما را ز منع عقل مترسان دمــی بیار

                          کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست

از چشم خود بپرس که مارا که می کشد

                         جانا گناه طالع و جرم ســـتاره نیست

او را به چشم پاک توان دید چون هلال

                         هر دیده جای جــلوه ی آن ماه پاره نیست

فرصت شمار طریقه ی رندی که این نشان

                         چون راه گنج بر همه کس آشکار نیست

نگرفت در تو گریه ی حافظ به هیچ رو

                         حیران آن دلـم که کـم از سنگ خاره نیست.