خرم جائی بود بی شرح.

ســـاغری در دست

شرابی سرخ و صاف

                      لبریز کرد و نوشیدم.

                                             و لب از گلایه گشودم.

ساحلا چون غم و شادی جهان در گذر است

بهتر آنست کـــه من خــــاطر خود خوش دارم

صبح آن شب

                     تــن سپردم به سحـــر.

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم

هواداران کویش را چـــو جــان خویشتن دارم