درد آشنا
تا دامنش را از موج دریا پرطراوت کنم.
می خواستم از بابت انتظار
پایم را یکقدم جلوتر نهم
تا که فضای باغ خانه را ببینم.
می خواستم که از هر کلمه شعرم
عطری طراوت شود
تا که روح باغ شاد همسایه را ببینم.
می خواستم دردآشنائی را نجوا کنم
تا که خود را ببینم.
می خواستم بپرسم
که آیا راهـــــی هست
تا خشم و خـــــروش بامــــداد.!
می خواستم از ابرهای ذهــن
که دستمایه این روزگار است
بگـــــریزم.
می خواستم با شعــرم
در هر گوشه و زمان رقصی کنم
تا دیگـــــر شـــــروه ای نسرایم.
می خواستم حرفــی با تو گویم
اگـــر با من درد آشنــــائی.