م. ساحل (شعری بر لب خشک دریا)

                                که بریزد.

صبـــر دیگر رنگـــی ندارد

                                که بماند.

در هـــر گوشه از جای جای خــاک

خــــونی می چکد از انسـانی

که دوست دارد عشـــق بورزد

به خــــــانه و کــــــاشانه

به عطــر و بــــوی لبخند کودکش در گهواره

به نگاه خوش زمانه.

آفتــــــــــاب هـــــــــم

                دیگر در کوچه های شهر  نمی تابد.

خــــــــون است که روان است از انسان بیچاره.

پـــــاکی آسمان نیز

                رنگــــش را باخته است.

تـــرانه و رقص هم

                        جایش به شیون و آه داده است.

شـــروه نیـــز

                  صدایش به ضجه و ناله مادران سپرده است.

عشـــــق نیــز میسوزد اینگونه

                                    از انســــان های بوزینــــــه.