م. ساحل (شعری بر لب خشک دریا)

                                که از بالا بلندان شرمسارم

مگر زنجیر موئی گیردم دست

                                و گر نه سر به شیدائی برآرم

زچشم من بپرس اوضاع گردون

                                 که شب تار و ز اختر می شمارم

بدین شکرانه می بوسم لب جام

                                  که کرد آگه ز راز روزگارم

اگر گفتم دعای می فروشان

                                  چه باشد حق نعمت می گزارم

من از بازوی خود دارم بسی شکر

                                   که زور مردم آزاری ندارم

سری دارم چو حافظ مست لیکن

                                     به لطف آن سری امید دارم.