م. ساحل (شعری بر لب خشک دریا) -

X

م. ساحل (شعری بر لب خشک دریا) -

یک لحظه خیره و مات

بیرون خزید

نگاهش

آن آشنای دنبال

تا لحظه در نهان بود

کورمال آن سالها

دنبال زندگی بود

تا آن نفس برآمد

طغیان شد آن نگاهش.

+ نوشته شده در یکشنبه 31 خرداد1388ساعت 1 توسط m.sahel |