شعر عریانی من بوسه ای می خواهد
تا به هوای تازه و پاک رسید
خسته ی راه
در سایه بیدی پناه و آرام گرفت
باری در این راه
چشمش به لحظه ای دوخته بود
روز و ماه و سالیان سال
خواهش نگاهش
به بالا بود و
امید و آرزویش بر خاک زمین
سکوتی بی جنبش
تا آن فـــــریـــاد!
در گـــلــو
نشسته بود
رقـص لـرزان شــمــع
انگاشته
که بر بستر سبزه ها با عـــشــق
پــیــونــد می خورد.
طعم دریــا
بلوغ بغضهای واژه ها را
از زلال چـشـم و آئینه و آفـتـاب
دلــم را گــرم می کـند
شــهــر
از دریچه ی سـحرگــاه
به دلــم ناشتای نوازش می دهد
راز دسـتـهای خـسـته ی پدر و مادر
در کـولـه بـار فــردا
بـا عـطـشی
جــاودانه می بینم
که در مــن جــز عـشـق
گـیاه گــمـان نمی روید.
بــــی مایــگان تـــاریـــخ نامــردمــــــنـد
باهـــــستی شــــــاخه گـــلی سرخـــوشم
از آن اسب سپید وحشی خیلی سرخوشم
چو مــا شویم
گر
از سروپایمان
عرق بریزد
بی باده
بهار خوش شویم
باتعمل
تجلی رستم دستان شویم.
تو درختی
که سایه ای داری
لای شاخه هایت
پرندگان آشیانی دارند
سایه ای!
برتن گرسنگان
و مردمان نگون بخت
به تماشای روزی
و به آغاز هنگام
مرا بیدار خواهی کرد.
محفلی به نام تــو
جـاودانه عـشـق است
در فرصتی
با کلام زیبای لبهایت
غنچه ای پـرگل می شکفد
تا به طراوت نشیند
در چمنزاران آفتاب
بوی بـهـاری دلت
جاودانه می کند
فضای آسمان را
به تماشای عـشـق.
مجنون وار
سرخ است
چراغ چهارراه شهر
سرخ می پراکند
هردم به گرمی خون
اما سکوت وار
مثل سیب سرخ
محرم راز در سخن
با آن همه عشق
که در سینه حبس است
چهارراه عشق
مجنون وار حبس است.
دو پرنده بی طاقت
در سینه ات
آواز می خوانند
زیر آسمان نامهربانی
و در لباس خیس عریانی
امـــا
شعر آفتابی آسمانی دارد
که در شب نمی گنجد
ستایشی ست در واژه خورشید
اگر رگهای آبی تـو
شـنـاور
جست و خیز زندگی کنند.
ستاره ای ست
از چشم دریچه ی روشن
آهنگی با موج خاطره و غمگین
می سوزدم به مستی ومی تابدم زشوق
مهتاب
آواز موج می پراکند
بر آشیانه ی ساحل دریا
در این سکوت غم انگیز
رشته ی طناب سپیدی است در راه
در پیچ این همه دیده
مهتاب نیمه شب نیز
می تابد
بر دل ظلمت.
بی خبر گر به گوش آید
چراغ نور
بی تماشا نمی ماند
شاید
زیر سنگینی نفسهایت
کسی
تو را نخواهد فهمید
اما
تبعیض و تعدی و اعدام
سالیانی ست که فهم
پیشگفتار گریز ناگزیر ما هست.!!!!
هیاهوی بسته های پی درپی
طناب تور ماهی های کشتی
راه بزم نیست
عرشه همچنان
در تکاپوی جاشوان پرطنین است
گاه چیزها
که انسان خیال می کند
دیده است
لاجرم غروب و سپیده دم!
خورشید
بر امواج دریا برق می اندازد
بنفش و بوسه وار
چرخش شنیدنی گام های نورانی موج
ماهیان درخشان امواج نیلگون
و بــوی نفت و گـاز
بر کف آب گلرنگ سرگردان
زاغ چـشم مـوج می زند
در این تندباد احاطه ی سرمست دریــا.
کاندر غمت چو برق بشــد روزگـار عـــمر (حافظ)
همیشه پیش از آن
فکر می کرد که اتفاق می افتاد
حقیقتی
که در حیاط شکیبا شد
مثل هزاران آدم
روی این کره خاکی
آمدند و دویدند و رفتند
اما
سیما و خاطره ی این شخص
بود و هست
که
در همین وادی هــنــر سینما
پــدیدار شد
خسرو شکیبائی روح همیشه جاودان هنر.
هرگــــز با
پنجره ی فشرده شده
و نگاهی به دریا
نقشی از جاودان امــیـد
در انتظاری است
شـایـد چـاره ای
آنسان گفتگوئی ست
با هیکلی امیدوار
شاید چاره ای ست.!
آنانی که اعدام شدند
نشان و بی نشان
سـی نفـر
در آغوش خوابیدند
در این زمـان
بـــاور این است
ایــن روزهای مشبک
هـزار زبان در سخن است
سطر به سطر
از روی شعرهایم می پــرند
خورشید
این آرزوی دیرینه ی مردمان
از ســر مــاه سرازیر می شود
و پرنده های هــوس کـرده
سـپـیــد بـر سـر مـاه
هـمچـنان
شـهوتی آشکار بر سر گل
بلبل قرین عشق
یاد گرفته بودیم که نقطه فراموش نشود.................................اعدامها.
فریادی و دیگر هیچ
چرا که امید آن چنان توانا نیست
که پا بر سریاس بتواند نهاد
بر بستر سبزه ها خفته ایم
با یقین سنگ
بر بستر سبزه ها با عشق پیوند نهاده ایم
و با امیدی بی شکست
از بستر سبزه ها
با عشقی به یقین سنگ برخاسته ایم
اما یاس آن چنان تواناست
که بسترها و سنگ ها
زمزمه ائی بیش نیست.
فریادی
و دیگر
هیچ!
شعر از احمد شاملو.
اسب سپید وحشی
با آن همه روز و ماه و سال
در انتظار صلح و دوستی
می دوید گیج
آن همه عشق
به دنبال ماه
چشمهایش کبود آسمان
به انتهای راه دوخته بود
گلوی خانه پیله کرده بود
تا رقص خنده ها
و مــاه در اندامی سپید
با بغضی متورم
روی تخت خانه
روشن افتاده بود.
که باید
صحبت و درد و دلی
با این و آن
در خیابان و ماشین و قرار
آسمان بر سقف بود
گریه ی ابر باران
و لب تازه لطف سخن
چشمهایش
حس انگار و دگرگونی بود
سرخ رنگی بر لبش
مژده پدیدار به دیدار می شد
اشتیاق
در حجم
کمان می کشید
و
تــازه
همچنان عجول می خروشید.
بیا کز چشم بیمارت هزاران درد بر چینم. (حافظ)
خــرمــا
این قهوه ای رنگ جگرسـوز
در اندیشه ی باغیست
پـــرنـخـل و هزار چشم
این بازیگر نسیم گرم جـنـوب
در پرتو برگـهای نـخل
بنشسته
با حرکتی روشن و تابناک
در روح روشن آفتابی آب
دراین میوه فریاد
توفانیست
اگر چه کال در این دولت خشکسال
اما
هسته اش نشان و رمزی است
در سـپـیـده دم فردا.
