شعر عریانی من بوسه ای می خواهد
با غوغای غول آسای زمان
شب و روز مردمان
زجر و شکنجه ایست
که بی دریغ در تحولـی
راه می جویند
بـسوی ثبت امـید
آتشی می گفت:
عـبدوی جط دوباره می آید
از تپه های ساکت گزدان.
چرا که بی شک
دل چــه می کشد
از روزگار هجرانش.
شـرح قـصــه
رجوعـی است
به آمال و افکار این و آن
با هـر شـرایط و نـگاه
آدمــی درگـیر مصیبت است
و راهــی در پــگـاه
ره یـاب قـصـه
آشـنـائی است دیرینه
بـا آن هــمـه تـحـمل
در بـتن آشنای زمان
ایـن مــردمـانند
که باید خــوب بـیـنـند.
روحت شاد و راهت پایدار.
خـمره باف بود
جاشوئی
در آن آب خلیج پـارسی
یادگار زمان خشکسالی
روز و شب غراب توفانی
با بم و زیر می رفت
غراب در آن موج توفانی
خمره ی آب شیرین
تنها امید زنده
افتاد
ترک خورد و در آن دم
جاشوی سلحشور دریا
تو پنداری یک لحظه
دوخت آن خمره هنرمندانه
ناخدا گفت
چه طوافی و چه پیروزی
با کدامین جادوی طلائی دستش
داد ما را نجات
چندانکه میدانی
با دستهای چابک و گرمش
می بافت دور خمره
تا که می دانی
این دستهای اطمینان بخش
بارانی بود که می بارید.
نهفته در کنج اتاق
هوای عشق و عاشقی
قـایم شده پــشت چـراغ
شــراب ســرخ حافظا
چـکیده از بـرق نـگـاه
حـجم فضای این اتاق
ترانه ساز حـنجـره
کشتی سرزمین تو
حاصل عاشقانه هاست.
زکژی دل خویش پیراستن
فزودن به فرزند بر مهرخویش
چو در آب دیدن بود چهر خویش
ز ناکردنی روی برتافتن
به از دل به اندوه و غم تافتن
زبان در سخن گفتن آژیر کن
خـرد را کمان و زبان تیر کن
فردوسی
شرح قصـه
همچنان هشیار است
لابلای کـوچـه ها
آب مـانده
وهم مانده
بسیار است
اشکهای مــادران آریــائی
تا خرخره
در قـلب ره اسلام
چـشـمهائی مـست و عـاشـق
آواز می خوانند
هنوز
آسمان کبود
شاید غـروب است
بـر پــیـشانی سـکوت
صـدای معشوقه ها
هر دم
فـواره دارند
تا خیال دندانهائی سپید
و آوازهائی در گوش انتظار ســـبــز
حواسمان
با لبخندهای سرخ
به تماشای لب های بوسیده
پـراکنده می شود
ببخشید
روح من شهید نیست
قطره های خون من
مست اعتبار برباد رفته است
گلاب به رویتان
نـوش.
شب است
نمی بینم که پـرستوها تخم گذاشته اند
ذره بینی!
میان آن همه فاصله باید جست
با چراغی در دست
از میان شان می گذرم
باد چــرخ می زند
طول راه یکباره روشن می شود
دم دمــای صبح
صداهــائی می شنوم.
سنگ از باغچه و برگ ازسنگ شکفت
لــب می گشایم با آن هـمه بـه شگفت
شقایق نرم و چالاک و سحرخیز شکفت
خداوندا به حق مشعل برافکن
بر این تخت سیاه آتش برافکن
ز نام مردمان بگشای در شب!
بـــده جان و دلی ســــبز بهاری
دلـــــم در عشق تـو آوازی داره
شمارش روز و شب آزادی داره
بر سرحد دریا
نشانه
دلت
ماهی آن آتش
فشانه
برون زن
در به دریا
رها کن
هر چه دردا
همیشه مارها
می لولند
اما!
اگر ممکن بیافتد
فارق ال...
محرم رازی
که یک زمان
دل
شرح آن دهد
که چه گفت و چها شنید
ســـاقی بـیا
که عــشــق نــدا می کند بلند
آن کس کـه گفت
قـصـه ی ما هم صـدا می کند .
بی گمان
ازین پنجره کوچک
عشق می ورزم و امـــیــد
سـببی ساز خدایا
که پـشیمان نشویم
بودن و ماندن
اصـــرار می کنند.
جـاودانه باید زیست
سـرها
در گیج لای شاخه ها
بی آشیان مانده اند
سایه های خــبـر
بر گوش و چشم
تلالوئی دارند
تا روشنای راه
آوازی
در اعماق روح و اندیشه
به دل می نگارد
جاودانه باید زیست!
اما
همچنان
سایه چشمها
در دل و جان تو
غوغا می کنند
اگر جــاودانه ای است.
تا انتظار
در شب
رو به صبحدم
می توان جست
شبی که نیشی بلند
در دشت ســـرخ شـقـایق دارد
انتظاری
که بــی رحمانه به طول می کشد
امــــا
با فــریادهای شور و شوق عاشقانه
تــا قـدوم روز مزین می شود
روزی در اوج هـسـتی
اگـــر مـســت
بـیـگـمـان هــــســتـیـم.
ستاره ها درخشیدند
و مــا
بر این زمین
غوغا برپا کردیم
نقش و نگار زیبای آسمان را
در پرتوی نور جستیم
که بر این زمین برهوت
آشکار شـود
اشـکـهـای این زمینی انسان را
در یــافـتـیم
و باران را نشانه گرفتیم
آیــه های دیـگر
بـر تـو جـاریـست
ای جــان نـثـار.
