شعر عریانی من بوسه ای می خواهد
تا به اکنون ستاره ی مهدی اخوان ثالث
در چشمم ستاره می نشاند
هر لحظه رنگی تازه دارد
فریاد وقت تا مفهوم
با گوهری سبز
هنوز
چشمان احمد شاملو
راز آتش است
هنگامی که عشق
به جنگ تقدیر می شتابد
هنوز
اسب سپید وحشی منوچهر آتشی
با نعل نقره وار
خورشیدی ز اوج قله ها
به سحرگاه پرنسیم می رساند
هنوز
گنجشک های گرسنه
از پیش پای شیهه ی اسب
نشسته
درگشوده است
بر بال خشم
ای اسب سپید وحشی
ترا می جویم.
دوباره
باز هم
آوای غمگین شان
طنین شوق برمی انگیزد
با صدای آوازشان
مهتاب نیمه شب
آشکار می شود
نوشته بودی
در میان این همه نگاه
صفیر سپیده ی تو
جاودانه می شود
خوش ترین چکامه ی قرن
در کوچه باغ های آتش شفق
تفسیر می شود.
بوی سینه ی بهار
در آغوشم می جنبد
دستم می فشارم در آب سپید عشق
در آب سپید دیده
دانه ای از زمین می روید
با لذتی در شهوت عشق
دستم سپیدگونه
در قلب جان عشق
می فشارم
جانم نثار عـشق باد.
از برای تو
گیاه بیابان مفهومی نیست
مقصد و ریشه های سفر دوست داشتنی است
در باغ کهکشانی سوخته
وطنی که دوست می داشت
با خاطر نامردمانش
باغ سپید نرگس رویا را
واژگون می کرد
قصه می گفت
روح رخش
در پای چشم تهمتن.
دست های آماده
چگونگی باد در برابر سنگ
به نمایش می گذارند
توفان های مدام
گوی سبقت را می ربایند
سالیان سال است
که آب رودخانه جاریست
آنچه روی مرگ را می پوشاند
دل داغ زمین است.
بیدار باش قلب تحول
در انجمن نهایت عشق
پای را گشاده
در صـبـر می افکند
تا روی حسن نقش آئینه ی فــروغ را ببیند
آنگاه که
زلـف تو آویخت
چه شایسته
در مـسـجد عشق
من به جهان و
کـــلـــــیدش به دستان تو.
به اندازه ی خوابهایم
حیرت زده نیستم
آینه ای بی صدا
روبرویم
قاب خالی عشق است
کوه حرفهای زده یا نزده
روی پیشانی متورم سکوت
تا تصور شبی بی چراغ
روی تن سپید کاغذ
به همآغوشی اش ادامه می دهد
شانه های عشق
در چادر درخشان درختان آغوش
همواره
موج بوسه می پراکنند.
عرق ریزان و هجران
عکس قاب عشق
در اندام های نهیف و خالی
زخمی است در بادهای پاییزی
صفحه های روزنامه ی حوادث
رد آشکاری است
به اندازه ی تمام عاشقانه ها
فردا
شاید پسربچه ی روزنامه فروشی
در جنگل باران قدم زند
از خدا چه خبر
بلکه
از صدای مرغ های دریایی
بیدار شوم.!!!
بازار در زیر پای کارزار میگردد
روز و شب
با آفتاب یا برف و بوران
تکان می خورد و
دیگر بار
همچنان
چرخ زندگی می گردد
انسان در اندیشه ی فردا
عمری در ستاره غوغا
با خیال بالش شبانه
دراز می کشد
حاشا
که گفته ها ناتمام است
ورم کرده پرده می بندد.
به نام تو زنده است
ای ایرانی
آی ایرانی پارسی گوی
خلیج فــارس
بی سلام و با سلام
جبر جغرافیائیست
دریاب و دست بردار
پــاک می گویمت
ایـــن سرزمین پارسیست
دیگر بس است
دیگر
به نام این و آن
اقتصاد را دریاب
آیینه را برتاب
مردمان پارسی گوی عاشق را ببین
ای پارسی گوی!!!!!!!!
آهنگ گرم خانه حکایتیست
هرزه مستی مکن
سایه ی خلیج فارس بیدار است.
پاهای نخل در نیمروز
بسوی باغ کهکشانی از ستاره
در اهتزاز بود
و خوشه های طلائی گندم
در مرتع اندیشه
پربار.
هرگز دیدی کسی که جاوید بزیست
خیام
در حیاط کوچک دنیا
با هم
هرچه می افتاد
می گفتیم
ماجراهای گونه گون و رنگ وارنگ می گفتیم
چیست اما ساده تر از این
که در باطن
زندگی را دوست داشته باشیم
ساده تر ازین
عـشـقی که
به جز تفاهمی آشکار نیست
بـگــذار آفتاب بتابد
چـرا که
عـشـق خود فرداست
همیشه است.
یا بنشین همچو بهائم خموش
عاشق مردم سخن سعدی شیرین سخن
بیا تا برآریم دستی ز دل
که نتوان برآورد فردا زگل
به فصل خزان درنبینی درخت
که بی برگ ماند زسرمای سخت
برآرد تهی دست های نیاز
زرحمت نگردد تهی دست باز
بخت بازآید در که یکی چون تو درآید
روی میمون تو دیدن در دولــت بگشاید
عـمـر گرانمایه درین صرف شد
تا چه خورم صیف و چه پوشم شتا
چه خوش گفت فردوسی پاکزاد
که رحمت بر آن تربت پاک باد
سعدی شیرین سخن
