شعر عریانی من بوسه ای می خواهد
با اجازه
یک خاطره برایتان بگویم
همین پارسال
توی نیویورک
با یک کاروان سنگین در حرکت بودیم
بیست و سی ماشین سیاه
که وحشت بیاندازد
در دل مردم
مردم کنار خیابان
ایستاده بودند
همان یک ثانیه
یک دختر بچه ی دوسه ساله!
در بغل مادر
با زبان اسپانیائی
به من اشاره کرد و گفت:
اون محموده.محمود.!!!!
زندگی
بر طنابی آویزان است!
و سهم من
ریسمانی در نگاه گرم تو
لخت و عریان
رد پایت
در خیابان های شهر
رنگ بسته است
اما
همچنان
کـــوچـــه
دیوانه ی عشق تو.
نه مرگ بر جرثقیل
نه بر طنابی آویزان
دستهایم
سالیان سال است
که در خلوت احساس
در باغچه ی قرن بیست و یک
کاشته ام
شوری لرزان
درکنار مردمان بیهوش این قرن و زمان
شاید بهار آرزوی نهفته
ریسمان آویزان و یا زنبیل گل .
سهم من....
صدا کن مرا...
در چند قدمی تو
هنوز
نفس می زنم.....
ردپایت آویزان
لخت و عریان
در کوچه های شهر
نمایشگر خون بـــود
که بر خیابان و کوچه
سرخگونه رنگ بر بسته بود
انقلاب
تک درخت عشق
دیوانه ی عشق بود و
خـــون جــــاری......
دور شو از برم ای واعظ بیهوده گوی
من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم
آشنایان ره عـــشــق
درین بـهـر عمیق
غرقه گـشتند و
نگشتند به آب آلوده.
ساحل و حافظ دارند شنا می کنند در این بحر عمیق!!
باد در شمایلی
شکل می گیرد
لبانش را
به پنجره ی خیال می فشارد
آنچنان
شیشه ی پنجره
زیر پوست شب
یک دفعه
منفجر می شود
نسیمی
پخش در کوچه
عطر گلهای بهار می گیرد.
خطر تهدید
بعضی وقتها
اندیشه ای سمج
روایت افشای بازگویی
رمز هزارگوی بازگویی!
در حل انکشاف روایت
یا راه خروج مضحکی
که در برابر ماست
حل نهائی مسئله
ظواهر یک شک
آغازی که در پایان
چشم انداز نامتناهی
ایجاد می کند
به رغم همه ی ظواهر
لب ها را
از پیاله جدا می کند
در چشمهای تو
بــهـــار
پنجره مـــاه ........
از رنگ و بویی در نسیم
همچون دل عاشق
روبرویت می نشیند
بال و پر می تکاند
فریاد زخمهای بیشمار
آواز پرندگان دریائی
و سرنوشت من و تو
ناگاه
آواز طنین می افکند
از دریچه ای پنهان
در پس پرده ای رنگین.
که دست در دست عشق
بسوی
راه سرسبز دشت میگذاری
پرندگان آوازه خوان
سرود ارمغان ها را
سرشار می کنند
تا آنسوی نهایت
که دیگر
شور گلایه و دشنام را
نشنوی.
کوه های خشک برازجان
پلنگ پنجه طلا
چشم بسته
ضربه ای می زند
اگر خواستن
توانستن است
بایست
بی سودای عشق
دوست داشت
با چشمانی
هر کجا گام نهاده
برگهایی از پرنیان
خواستن توانستن است
بر ساقه های برهنه.
اندیشه ای
اسب را
ضربه ای می زند
چشم بسته
طعنه ای تا سرایش سرود
چابک سوار
شیهه ای
تا پیک نسیم
آویزان آدم ها
تا مـــرد راه.
بر گل های آفتاب گردان
بر باد رفته است
چروکیده اند
در حلقه ی اولین آتش
با گیسوئی نیمه افراشته
باز این همه
روز از نو و روزی از نو
طعم طلوع آفتاب
بر دیوار سلولی حنجره ام
به پنجره فریاد باز می شود.
راستشو بخواین
پیش از ظهر بود
درخت هائی بالاتراز قواره های بزرگ سنگ
از دل شکاف کــــوه
قـــد کشیده بودند و
قــــد می کشند هنوز
صــخـره
ســـکوئی بود
در انـتـهای راه
تــپـــه سـنگی
منتظر نشسته بود!
جان خدا
برای یکبار هم که شده
خنده بنشیند
بر لبان درهم ریخته
خنده ای
بر چین و چروکهای ناشمرده
بر صورتکهای حرکت
بگذار
اشک شادی
یک لبخند تیز و تند
صورت انسانی بگیرد.
سرود سرخوشی
هنگامه ی انعکاس
دریغا
مــهــتاب
در چشم انداز مـــا
به صبح رویـــــا
آسمان دم کرده پیداست
در پرده شک
درنگی نیست
دریغا
همچنان پیداست
معشوق که سرشار از زنانگی است
خوش خبر باشی
قاصدک!
آســمـــان پیداست.
از اینجا
تا کنار چشمه
بــهــار اینجاست
در اینجا
آمــــد و رفـــتی است
می شنیدم
که در راه هست
امـــا
گمانم شب بود
شاید چراغان بود
یا که شاید روز
شطرنج بی پایان و پیروزی.
روشن تر از خاموشی
در آینه ی زندگی
ای بیشمار چین های بسیار
پـشت دیوار شیشه ای نگاه
و روزهای سخت بیماری
شوق بــزم تـو دمیده است
در سـراپای وجـــود
ما دیگر
به جانب شهر تاریک باز نمی گردیم.
