شعر عریانی من بوسه ای می خواهد
باید
سرشار کرد
از هستی
شعله های یک لبخند
معصومانه می خندند
جدا از سایه های بیگانگی
پوزخند طعنه
به تنگ آمد
نسل گنده گوز
به تماشا آمد
ای تهی تصویر
خاک و خون فرسود
خبرهای این مسافر
این تماشاگر
دلش خون شد
سرگذشت این و آن
سخن می گفت
سرگذشت نیاکانم
رعشه می افتاد
سالهای یادگار روزگارغبارآلود
دلش خون شد.........
غریبه را
غمگین کرده است
غــایــب
پـشت غـبار
غبار اندود
مانده است
غاصب
غالب است
و
بس ناجوانمرد
غـــرور
غـــوث می کند
بر هرچه
در غبار انسانی است
ســحر از خواب
تا لحظاتی دیگر
خود را
می نمایاند.
سالیان سال است
که بیگانه مانده خانه
زن و مرد عاشق
تفنگها را
تشییع می کنند
و بر شانه های خسته
تابوت ها را
گذر می دهند
پیروزی درخشان خود را
از کتفهای زرین
در چشم آفتاب و خـــدا ببین
که افتاده
بر جاده های مرده تاریخ
لحظه ی درنگ سرود را
در بــاد
به خاطر بسپار.
در این فصل پاییزی
ماتم نخواهی کرد
می دانم
آشنا و گرم
دل بهاری
خنده ها
بر لبت
به گل خواهد نشست
می دانم
سیل اشک مادران و کودکان گرسنه را
دیگر
نخواهی دید
می دانم
قصه ی ترکیدن تندر
در هر جای این شطرنج رویائی
خواهی دید
می دانم
بی شک
آسمان آبی
آینه گرم آفتاب می شود.
راه گریزی است
برای آنکه
اشکت را
دیگر نبینم
خیره به دیوارها و آینه ها
با گذر از
این همه تردید
تا آخرین پرنده
غرور خانه
در تو پیداست.
در این وقت
حال دیگری ندارم
جز قدم زدن با تــو
اگر چنانچه قدمی هست
با تو!
از هر چه که بگویم
هیچ می دانی
که از اصل و یادگار ما
چه می دانیم؟.
آن چه آنجا بگذرد
اغلب می توان دید و شنید
یا که باز می پرسم
از آن چندان دور
چه می آید به چشم
پیش می آید بگو
که چیست
یا که نه
ببین آنجا چه رفته است
اغلب
می توان دیـــد و شـنـید
با توام من
نطفه ی عــشـــق رواست.
در ایام پاییزی سرد
با شاخه های خالی از برگ
تنها
آواز خش خش برگهای زرد و ارغوانی بود
که زیر پاهای انسان خسته
به آهنگ می نشست
از کوچه پس کوچه های پاییز
هق هق گریه قهقاه می زد
نفرین و خشم پیرزن کوی
ژرفای شب را
می شکست
چشم من بیدار و چشم عالمی در خواب.
پـــر کــشید(ه شد)
در آسمان آبــی(آبی)
اینچنین
در خــواب هــم نمی دید(بیدار)
با درون آشفتگی ها(صبور)
چــشـم سـاحـل
قلعه ای شد(کمین)
اینهمه
این ارمغان ها را کجا!
دریـــــا ؟
چــشـم پــرســش(سایه پرخاش).
ثانیه های زمان
عـــشـق در بـنـد است
چگونه کار
در مسیر موج
همواره در انجامست
عشق در بند است
توفان در می نوردد
با گرمای قلب هزاران هزار
رویش ناگهانی شتاب
باد پاییزی
دست و پای سکوت را
می شکند
زمان در التهاب است
عشق نیز
عشق
خـیـس عـرق
با نخستین ساعات شروع
نفس اطلسی اش
پـــرواز گرفت
سینه اقاقیا
در آخرین لحظه
به گل نشست
مگر نشنیده ای
هر گرد گردو نیست!.
صفیر از شجر طوبی زن
دل ای دل
حیف باشد
چو تو مرغی که اسیر قفسی
دل ای دل
هزار جـــهد
چراغ دیده ی شب
زنده گرداند
یا حق
از آن عهد بگذر
نطفه عشق ببند
یا حق
در ره منزل لیلی
خطرهاست در آن
ای وای
شرط اول
قدم آنست
که مجنون باشی
ای وای
ورنه چون بنگری
از دایره
بیرون باشی.
حا فظ و من.
عشق عشق عشق
مــن و مـستی
رویــای هـسـتی
هستی هستی هستی
پیداست
نغز شعر و مغز جان اجرا
مشام جان معطر کن
که سنگ انداز جان
در کـمــیـن است.
در تـــو ســـــــــحر می یابم
با آن همه انتظار دور و دراز
در تـــو جان دوباره می یابم
.............................
با تـــو بودن دریاســــــــت
با تـــو بودن فرداســــــــت
همه تــن خــــاک شــــــــدم
با تــــو بودن پــیداســــــت.
ز هرتوفان
ای مانده روی کنده های پیر
در کنار پنجره ی کاخ
با چنار ریشه در خاک
شاید از اندرز بادی
یا که
نجوای برگی
انتظار هسته ی حرفی
صبح را
در زلال نور
درخشان کند
کس چه می داند.
چه رفته است
در این ویران شهر
از هر طرف
بسته می شود
درهــــا
بروی قلب عاشقان جوان
در انبوه چشم صبور مردمان
اشک نشسته است
مشت درشت درشت
شعله ورست
در این خاک خیابان و خانه ی سوگوار
بر مدار چرخ می گردد
نعره های سنگ وصخره
تا قله ی چشم های خشم
درمسیر پنهانی دریچه های کوچک چارتاق
ای زلف کمند
ای نرگس رعنای عشق نگار
رخ برافروز
که غوغا می کند
در سر خـــیــال.
آن بی شک
رقصی است
از لطافت و رعنایی
آیا چگونه باید باور کرد
این دستهای اینهمه انسانی
مثل دو روز
دوشب نورانی
روزی
شبی گلوی زنی را فشرده است؟
چندانکه
چشمهای پر از هول و حیرتش
بیرون زده ست و مسکین
بر جای مرده است
آیا چگونه باید باور کرد؟
این دستهای این همه اطمینان بخش
و آنگه
چنان خباست پرخوفی
این را دگر
نشاید باور کرد............
اخوان ثالث
لب مهتاب
گلی انداخت
بر حصار خانه
گــــلـــی
از خانه تا خیابان دراز
در آن شب ســکـوت
رویش پستانهای زنانه بود
که با گلبرگهای رنگارنگ نیلوفری
جوش می خورد
و مـهـتاب
همچنان چون موج
خنده اش تزریق می کرد
در اندام گلگونه ی دخترکان حصار شب
اکـنـون
چراغ خانه و خیابان روشن
و انتظار
دوان دوان
فــــــریـاد خواهشش
با لـبـانـی پـرشـکوه
مــی شــکـفـت.
تـو را
در خانه
پیدا می کنم
من
تو را
در ســایـه
غوغا می کنم
عــاشــقـم
تـا راه نـقـش روی تو
مــن
تــو را
در شـــور
شـــیـدا می کنم.
کسیر زندگی
با عشقی دوگانه
در دل امـیـد
آواز ســرسـبزی
در فصل سرد سرشار درد
عــمـر دوباره ی از یاد رفته
عشق دل تهی
با شعر
اگر توان !
خوشبخت و شاد.
سـکوی سده و نـوروزگـانم
بـه سـر نـهـاده ام
آتش افروخته ی دلم
بـه یاد مــاه مــهــر
مــاه جــشـن و پیروزی
بر ضـحـاک خون آشام
هــزار ســال
بـــــه ازین ســالها.
