شعر عریانی من بوسه ای می خواهد
تابوت عادت شده اند
چسبیده ایم
به نقش روزنه
با این برهنگی های مدام
در سقف بی کجا
خدای
نیز
اولین انسان را
آزاد آفـــــــــــرید.
هرگز کسی برنخاست
که من
به زندگی نشسته ام
می دانم
که صحرا آماده روشن شدن است
و شب یکسره گردنش می پرد
بنگرید سرود جاودانه انسان همیشه طالع
که در پیکر آبی دریا
پدیدار می شود
با رویاهای موجگونه
به سوی عریان آزادی.
خدای
نیز
پدیدار
می شود.
می گذری
تا روشنائی بوسه های آبدار
بر لبت گل دهند
با این جهره های سوخته ی بی گناه
خربزه قاش می کنی
و نشانی از آب
نمی بینی
اما
ستاره ها بامدادان
در پشت چشمان خسته ات
سوسو می زنند
یکباره
چرخ زندگی می گردد و
پشت پنجره
باران غوغا می کند.
در پرتو خورشید
نگاهت را
می بینم
نقش اندوه چشمانم
اشک لبخند
می گیرد
رویای سرزمین
با رنگ طلائی برگها و زمین
و نگاهی تماشایی
شب در آتشی روشن
می میرد.
در این فاصله
با ذوق و شوق
با آینه در آینه
بودم
خودمونی
در آینه
ذوق کردم
سکوت سرد
آینه را شکست
کاسه کوزه هایش
بی دردسر شکست
دمت گرم.
عطری ام
در سینه پاک تو
آشنا می کند مرا
تمام پنجره
با بوی ظهر بی آفتاب
آسمان
سرما خورده است
با یک دل گرم آشنا
بوی عطر تو
لبخند می زند
روی لبم.
صبح می آید و
روشنایی پگاه روزی
آنهایی که
روی شستند و
گرد آینه رفتند
روز دیگر
یا شب دیگر
با حکایتی دیگر
می آیند دگر
آخر خط
و یا خط آخر.
در عشق
ضیافتی داشتم
تـنی
که در خاک و خل
غلت می زد
در شبی بلند
در اندام نیمه باز تو
که د رخود نفس می کشید
و بویت
اشاره ای از تنم را
در می نوردید
گوئی تمام جسم و روحم گرم شده بود
یا که داغ و سراسیمه
آغوشت
مثل هوای دوگانه شهریور
در من قدم می زد
از یک طرف
در گم شده شب
ماه بی تاب بودی
و در آن طرف
انگشت های سرنوشت
روی تنم کشیده شده بود
دستهایم مثل موریانه
در تب و تاب بود
گاهی
نفس کشیدنت
ریشه در جانم می دواند
تا گوشه ای از خاک
که در هوای سالم و بکر
رشد طبیعی ام را
باز می یافتم
و در زادگاه تنم
دوباره می روئیدم.
در باوری تلخ
هیاهوی پاسخ عقل را
بر لبه ی خش خش
افتادن برگ
می بیند
اما
چه پنهان
که صبح
خواهد دمید
بی خاکستر یا خاکستر
ســرخ یا مـنـفـجر.
باید بگویم
که لحظه ی دیدار نزدیکست
آسمان گرفته
با سکوت پاک غمناکش
روی برگ تازه پاییزی
لبخندی نمی روید
امــا
باغ بــی بــرگـی
خنده اش
خــونـی است
اشــک آمــیــز
بــی تپـش و آرام
بر سـریـر سـاحـل
لــب خــروشــان مــوج
جـــاریــست
هـــر نــفــس
عــمـریـست
بـســـان قــطره ای لبریز
و زریـــن
پــائیـز
چه سرد و درد آلود
انتظارخــبــر
د راجــاقــی گــرم
شــعــلـه مـی بـنـدد.
شرح عشق جوانی ام
بـی تــو کـرد روانی ام
از همه این جهان جان
مــرده ام گرچه زنده ام
...... . ... . ..
بـی تــو در خــامـوشـیم
جـان می دهد فراموشیم
غم عشق تــو بــرتـنـم
ثبــت می کند آشنائیم.
از افــق
جیر جیر
صــــدای زنجیر می آمد
مــفــهـومی با صـــدا
شــکار کـبوتر یا کـبک
نــاگــاه
از وطــــن مـی آمد
پــنداری
جـنـب و جـوشـی بود
که گاه و بیگاه
از دور دست مـی آمد
چـگونه باید باور کرد
هـمـین امــروز و فـــردا
خـــبــر مـی آیـد.
در ساغرت
قطره عشقی چکانده ام
مــی نـوش
در آغوش گرمت
لخت و عریان
خوش پـوش
فــریـاد
در عــشـق
سینه های لخت و عورت
نهفته است
فاصله دست و زبانم
کمتر از یک نگاه
در گوهر مقصود است
مــی نـوش.
درآن مه گرفته شب
که گوئی کسی به پنجره می زد
اما شرشر شبنم مــه بود
که صدا می زد
در آن حال و روز احوال
از مــاه مهتاب
خواهشی یا که تمنائی خواستم
تا که لحظه ای
او را در آغوش گیرم
بی پاسخ
لخت و عریان
ول کرد
تن سپیدش به ســـویـم
وه چه شبی بود
به یاد ماندنی
عـــشـقم به نثارش
زمــین را به تماشایش
پــاک و بی غـش
ول شدم
بی شــک
بر این زمین عبث
در ان حال و لذت
در گوشم
زمزمه ای کرد
که می گفت:
بر این زمــین عبث مرو
بیافرین- بیافرین.
ای تــپـه هــای ساکت و غریب
در زیر ابروی ابـر انــدوه
چه می کنید
روح خــواب
نـرم و چـالاک و پــروازیست
هــای هــــوی
ای شـقایق های گــل کــوهــستان
ای عــاشقان همیشه بـسـتان
شــهد گــل جــوشــنـده جـانـتان را
آفــتابی کـنـیـد
هــای هــوی
شــعرهــای مــرا نـیز.
پـــای کوبـان
در تـکاپـو
نظاره گر درد جسمی بود
که روح را
می خراشید
و سـایه انـدیـشه
در مــاهــتاب
می دیـــد
تـا زلــــف آرامــش بـرکه
که در تــو
جــان مـی گــرفـت.
بی حروف
به جائی رسیدم
که صدای رفتنم
چتر خاک غربتم
از هیچ بود
و به دره های خالی سرد پیچیدم
تا مربع مقوا کارتن
در آن خوابیدم
در زیر باران این دیار
خیس شدم
به شکل الفبای پناهنده
پرش کردم
با سفری برون مرزی
بی هویت
با خنده های جمع آن مردم
که احضار شده بودند
تا که روحم را
لطیفه باران کنند
چیزی به اشتباه
شاید
در این خطوط می لغزید
نمی دانم
اما می دانم
که در این مسیر
روز و شبم
ادامه داشت یا که به پایان می رسید
نمی دانم
خانه در لحظه بود و
آفتاب بر سپیدی چرک گرفته خیس بدن
می لغزید
خون من
رنگ دیگری نداشت
از آن دیگر
اما
برای گذشتن از کبودی آن دیوار
روزهای اینجا را
بر روی شیشه پنجره
رنگ آبی می کشم.
آغوشیست
که با
دستهای گرم تنم
ندای ّّهمآغوشی بکر می طلبد
جــدائی رها شونده ی
بی سامان این گذر تنگ و تاریک
خواب از چشم رهم
می گیرد
پــاک وش
در یک نـگاه
یک امید و آرزوی بی گناه
تن های جسم خاکی پرروح را
به هم می آمیزد
و شـهـوت اثیری
پای به دامان التهاب می گذارد.
حال با تو شعری دگر آغاز می کنم.
من در تو شیدا می شوم
من در تو غوغا می شوم
من درتو ماها می شویم
من در تو پــیـدا می شوم
فـــانـوس چــشـمانم توئی
دســت شــتابــانـــم توئی
تــــا آفـــتــــــاب ســحری
عــاشــق پــیــدایــم توئی.
بیا دیگه اذیت نکن.
وسط واژه
در روزهای
پــراز تنش
ســرخ و ســیال
پــر تپش
فــریاد کــوچه
لـعنت بر واژه بی تپش
وسط مــرگ و زنـدگی
چشمان تــو
جــزیــره ای
مـیان شـعر و کشمکش.
بی جرم و بی جنایت
دلم
سر به هوای
اسبهای
افسار گسیخته دارد
که جایشان
بسیار خالیست
جای سبز پاهایشان
اگر
گذری می کردند
حتما
روی پوست تنم
موج با اوج
شخم
در خاک تنم می زدند.
دلشوره های غمگداز
جان به لب آمده است
اندیشه های جانگداز
روشن دلی نمانده است
در شب های بیگداز
خم ابروی تو مانده است
تا قصدجان خونگداز.
در این لحظه
که من
بیهوده
بر کاغذ تن
قلم فرسائی می کنم
پاهای حس برتر
در سیاهی شب
مشق می کنند
شاید
بیهوده
قــــلم
تلف می کنم
و بر جسم شهید شعر می کشم
اگر چه
همیشه
بوده است
زمانی که
تو همچنان هستی.
در انتظار
تک شهابی
به انتظار فریاد
از فراسوی مــاه
روی بال نسیم هم نمی رقصد
چه رسد به فراسوی ماه
از فضای گورستان
پشت گیسوی گل شمعدانی
بوی نفسهائی
از آن همه قطعه سنگ
در هــوا می خرامد
که با تپش های بی دریغ قلب ما
بی خبر از ستارگان آسمان
چشمها
سوسو می زند
و آسمان
روز و شب های بــی ناموسی را
در روحمان
خراش می دهد.
اندوه و افسوس را(ای وای)
در انباری خانه مسدود کرده ام(خوشا بحالت)
هرگز اینرا نگفته بودم(حال که گفتی)
که پنجره در می زد(واقعا!)
و پاهایم از شوق(های)
پر می کشید(هو)
مثل آواز ناخوانده(خوش بحالت)
گوشهایم پر شده بود(به من نیز برس)
و پروانه(آه عاشقشم)
از نسیم نفس دهانم(اه چه بد بو)
مست.(بیچاره)
لنگان لنگان آورده ام(باعصا)
در شهر خیال تو
تا که در خلوت شب( یواشکی)
در دستت گذارم(به کسی نگی)
چرا که
عطر شهر(خفه شدم)
بوی بن بست می دهد
دیوارهای شهر
در سحرگاه
به نماز گذارده ام(آویزانند)
تا تو
در سحرگاه
پروانه ها را
به رقص پرواز درآوری(رقص کمر)
و دلم ناشتای نوازشت(کله پاچه)
با باوری بیقرار از عطش.(لیموترش و عرق).
عشق غبار گرفته ام
می شکفد
روحم
چشم باز می کند
و اسپرم هایم
ستاره چینی می کنند
در واژه ای
به نام عـشـــق.
مشتاق
در آرزوئی است
وقتی که تو
با لبخندی بی نهایت
مرا
جاودانه
مبهوت
در شکفتن
آرزوهای غبار گرفته ام
می کنی.
در خاک
در این زمین خاموش
ریشه می دواند
و نفس
با رقصی بی پروا
از خاک می روید
آنگاه
که ماه
بر روی تنت
نظاره می کند
نگاهم
سرآغاز
بارانی می شود
که
بر تنگ دلت
می بارد.
خاک آسمان را
پوشانده اند
مثل ترک هائی بر خاک کویر
با آن همه آب
که در زمین ریخته اند
فراموشم نمی شود
هنوز تفته و خشک
برروی سنگ نبشته ها
می سرند
راز گرمای تفته
یا که
آن دختران رازها
با موهای آشفته و درهم
مغز فشرده و ماه کامل تاب نیاورده
باوری در نگاه تو می جست
خیره نگاهش
در تو می خرامید
هر بار
این قطار زمان
در هلال شب
تکرار می شود.
که گل شد یارش
جای آنست
که خون
موج بارست
صحبت افتادن یک برگ نیست
سخن از یک حرف نیست
ای که
در کوچه معشوقه ما می گذری
بر حذر باش
که سر می شکند
دیوارش!
جانب عشق
عزیز است فرو مگذارش.
با کمکی از حافظ. همیشه سبز.
بالا نگاه دار
چرا که
کوه از آسمان نیز
بگذرد.
گفت:
سعدی خوش سخن شیرازی
کسانی که بد را پسند دیده اند
ندانم زنیکی چه بد دیـده انــد
بد اندیش را جاه و فرصت مده
عدو در چه و دیو در شیشه به
تو گر قیمتی گوهری غم مدار
که ضایع نگرداندت روزگار
چو گرگ خبیث
آمدت در کمند
بکش
ورنه دل
بر کن از گوسفند(انسان)
از ساحل و سعدی.
چه آوائی تو در تن داری آخر
در این ایام و آن تاریخ انسان
چه حلاجی تو بیشتر داری آخر
...........
در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی
بر می شکند گوشه محراب امامت
کوته نکند بحث سر ز لطف تو حافظ
پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت.
.............
شکوهی در جانم تنوره می کشد
گوئی از پاک ترین هوای کوهستانی
لبالب قدحی در کشیده ام
در فرصت میان ستاره ها
شلنگ انداز رقص می کنم
دیوانه
به تماشای من بیا.
شعرها از ساحل و حافظ و شاملو.
زمانی
گنجشکهای حیاط خانه را
می دیدم و لذت شاد کودکی
در تنم جوانه می زد
چندی بعد
در صبح سحری باغ همسایه
صدای بلبل ها را می شنیدم و
از نغمه پرآوازشان
لذتی می بردم به اندازه یک خر
حال در این روز و روزگار
به تماشای کلاغان سیاه سوخته شهر می نشینم
و از قار قار خشن و گوش خراششان
بـی لـذت
از جای می پرم
شاید
مشکل من این است
که
پــــرنده شناس خوبی نیستم
یا که
چشم و گوش و هوشم
عیب دارند!!!.
با تــو بر می خیزم
با آذرخش و تندر و توفان
صــاعــقـه می شوم
روح سرخ فـصـل
زمـزمـه ی کوچه باغ هاست
وقتی که
دیوارها فــرو می ریزند
آغــاز
جویــبار نرم سرودن است
در شـطی از پیام بلند تو
با شــعـر راستین روزگار
که سپیده دمان
سـرود می شــود.
خواب پر از بیداریست
فانوس چشمانم
به دست شتاب روز
می سپرم
تا که
آفتاب سحری
بوی نسترن ها را
به مشامم رساند
سینه خاک
همجنان
گرم است.
در شهوت احساس روح
رگهای جاری پرواز
باد می کنند
اگر که نترکند
یا که
عشق به همآغوشی
در شعر باکره ام
نیاز به رسیدن
در باروری بستر ارضاء زمان دارد
چرا که
شعرم را
با کره می شویم
و نه با آب
یا که
غریزه فرصتی است
در مسیر هوس عشق
بر اندام پاک نگاه
که با صابون لاو شسته اند
مست و خمار
آنجا که
بستر روح
به دور از
هر قیل و قال
پاک و منزه
عاروق می زند.
ترانه می شکفت
در رحم حادثه
ترانه
در انتظار خبری از هر شاخه ای
یا که
برگ افتاده ای بود
در هوای شب
اندوه بر دلت می فشرد
تا که
در نگاه آسمان
لحظه های دیدنی اثر
تاب نمی آورد
و در اندیشه وصال
فریاد می کرد.
اما نمی دانم
چه وقت رقص جادوئی ات
ارواح سکوت را
سرشار از ریشه های فریاد می کند
رقص هائی
برخاسته از خستگی و سکوت
پشت خاکستر تشنه ابر
با گردش بادهایی در کف
بر این زمین عبوس
آری هنوز
کرکس گرسنه
سودای مرگ دارد
به راستی اگر
ابرهائی سحرگاهان
بر این کویر تشنه ببارند
تن ها
پرسش صدا را
دریا می کنند.
به جایی نمی رسد
سخن از بخت نگاه
به کامی نمی رسد
رنگها را به همآغوشی در باغ
فرا باید جست
سخن از بهت مه آلود چشمت
به راهی نمی رسد.
.....................
صدای سرخ انگار از دور می آمد
صدای جنگل مواج از دور می آمد
هزار آواز وحشت در من فرود آید
صدای انبوه جنگل مواج از دور می آمد.
در اعماق وجـود کنجکاومان
نـو بـهاری است
در ایجاد شکوفاشدن حوصله سالیان سال ما
کوشیده ای و کوشیده ایم
تا محیط بسته اطراف را
با سفری دگرگون
در آب و هوای زمانه
نقشی
به آرزوهای هستی مان دمیم
اکـنـون
با تـو جشن خواهیم گرفت
زمان سبز شدن نو نهالان را
که با آن همه تـشـنگی
سـر بـرآورده بر زمین.
