شعر عریانی من بوسه ای می خواهد
آنگونه
که میدیدم
و ماه در آنسوی آسمان
پــیدا
غرش رعد و برق
در گوشم آشنا
شیشه های پنجره اتاق
تکان می خوردند
خواب در آن گوشه ی گــهواره
می نالید
هر شکوفه ای چــتری در دست
همچنان حرمتشان پــابرجا
در آن سوی قصه
زلال جویبار روشن ایام بود
قصه های شاد
دست گرم دوست
نغمه های پرشور پرنده
و حکایت های شب و روز
داستان در کشمکشی ناهموار
خوابم همچنان جادوئی
چشمم می مالم
و با خود می گویم
ای وای.
صورتی در کالبد سیب رهم
لیلی و مجنون بــود
یا که شیرین و فرهاد.
آنگه که در تاریکی
پیکری از جســم تنـم
پـــدیــدار می شد
دروازه ی داستانی بود
مسحــور و دل انگیز.
از رویدادی با ترانه های نهفته
که آفــتــاب طـالع بود
با خود به همراه داشتم.
بــاز انتظار ســرود و اندیشه ای نو
در خــــواب دیـــده ام
ستارگان گشوده ی آسمان
درخششی داشتند نقاشگونه.
انتظاری که در شرح زندگی می داشتم.
در تــو نــگاهی دارم
من از شما تـت عــشق
در تــو هوائی دارم
گـفـتارهای زیـبا
در تو عـــبادتی است
شــب های بـی پـروبــال
در تــــو نـهـــایتی است
از مــن هــمــیـشـه دیـــــدار
در تـــو ســلامتی است
بــا مــن تــو از حـکــایـت
در دل روایـــــتی اســت.
باز در این خانه
جنب و جوشی و هوائی
گفتم:بگذار بیایم به بالا
حرفی دارم
دیروز من و ما جنبشی داشتیم
پر حــاصل
دیروز حرفتان را گوش کردیم
بی حاصل
اکنون
من و ما حــقـی داریم
که باران جرجر می کند
و گوشتان را می ترکاند
من و مـــا از خوشحالی
خیس و دیوانه ایم
پــنداری
شنیدنش حاصلی است
در راه
و در زیر آن بــاران غافلگیر
که افسوس می چکد
بــر بــرج و بــاروها
و یــاران هــمـه خـیس و
مــــــــن نــیز.
مرا تنـــها بزار
در این روزگار بامحبت!
مرا تنـــــها بزار.
بگذار تا برای خود بنالم
بگذار در این راه
دیگر اندیشه ای به سر راه ندهم
دیشب نگاهم
به آسمان بــود
و ستاره ای ندیدم
این هم داستانی بود
که گفتم
روز و شبت بخیر.
ستارگان آسمان جیغ می زدند.
قرص ماه
در حوضچه ی خانه
تبسمی بر لب داشت!
دو دوست پیچ در پیچ مدار زندگی
می زیستند.
نامشان
شتاب و آن دیگر حوصله بود.
شتاب می پرید
همچون فنر از جای خود.
حوصله کز کرده بود
در گوشه آرام خود.
هر دو در یک اندیشه و عشق
غوطه ور.
دو دوست عاشق پیشه و جان فدا.
آنگه یک لحظه گویی
طوفانی در گرفت.
توفانی مهیب آنچه می دید
در می نوردید.
ترکید تـــندر
زد آذرخش برقی.
هر کس گریزان سوی سقفی.
آنگاه شتاب
در کارزار مهیب
همراه شد و شـهـیــد.
حوصله
نالان با اشک و خون
با صبر و شکیب
زنده و پرحوصــــله.
آنجـــا اجـــاقــی بود و افســـرد.
اینجــــا چـراغی روشن و مــا تــــم.
آسان است.
عشق و شیفتگی در غیبت تشویش و پریشانی!
از عشق و کینه همزمان
و اغلب همزبان
سخن گفتن دشوار است.
از پرواز در آسمانها
سخن گفتن آسان است.
از پرواز در آسمانها
و نالیدن و دست و پا زدن در خاک
از گرسنگی و ستم پذیری
سخن آوردن دشوار است.
از نیکی و زیبایی مطلق
سخن گفتن آسان است.
از نیکی و بدی و زیبایی و زشتی همیشه جاری
در یک بستر
سخن آوردن دشوار است.
از دیروز سخن گفتن آسان است.
از دیروز جاری در امروز
و امروز نــاهمـــوارو فردای ناآشــکـار
سرود آوردن دشـــــوار اســــت.
در کوچه های راز من
همراه تو بودی
در آشیانه ی جان من
در تو صبح شکفت
با جشن افق
عاشق وصال تو من بودم
در ساحل همیشگی عشق تو.
نجابت همیشه زیبای تنت
در نگاهم خلاصه ای بود
سرشار از عشق وجودت.
برگی از درخت افتاد
لباسش خیس شد
حتی تـنـش.
بـارانــی بـود
ســیـلاب.
هـــوا ســرد بــود
و زمـیـن نـیـز
خــیس آب.
یک لحظه شـنیـدم
که می گفت:
خـــانـه کـجـاسـت.
زیر باران بارش
در باغ تنـهـائی
شـــهد شیرین لبـــش
مزه ای داشت
تــا عمــق نـفــس
و لمـــس سیب گونه ی پــستـانــش
تا پاسی از آن دیوانه شب
حـسـی بود
که با هر جنبش نبضش
در تن و جان می کشاند
بسوی سرزمینی
سرمست و نفس خوش.
و از آنسو
به امیدی که نوشد از هوای تازه ی سپید
ترشح آب ولرم و مطبوع
از اجزای حس و روحش
عــشقی می طلبید
مســتانه
تا سپیدی صبح.
از دهان
در کوچه های شهر مه گرفته
از فاخته
خبـــری نبود
فارغ از هر گونه
نویــــدی فــاتــح
فـــقر
فـــاسقی بود
فــاجــر
فـــریادرس شهـــــر
همچنان فرجامی بود
فــــاتـــک.
بعد از فروپاشی حکومت فاشیستی هیتلری یادداشهای روزانه آنه فرانک جمع آوری و به همین نام انتشار داده شد.این کتاب با بیش از پنجاه زبان ترجمه و دردسترس جهانیان از کوچک و بزرگ قرار دارد.
روحشان شاد و صلح جهانی برقرار باد.
Tijdens de Duitse bezetting
Ruim twee jaar ondergedoken
In het achterhuis
Aan de Amsterdamse Prinsengracht
Zij was al 12 jaar
De tijd van de tweede wereld oorlog
De dagboek van Anne Frank
Nog steeds is biezonder
Zoals de herinnering aan vorm
in mijn hand zich langzaam
aanpast aan je borst
groei ik weg van hoe je was
omdat we gemaakt zijn van tijd
en alleen kunnen vervallen
uiteenvallen,zoals het glas
in scherven,nooit terug
maar ik maak jou
zoals jij mij laat groeien
mijn hand zijn verlangen
geeft naar hoe je bent
M.Sahel
در رهی مکسر و ناهموار
با الفاظی عمیق و
هایوهوی فصل هایی پرپیچ و خم
تپـــــش چند هزار باره ی فضا را
در اضلاع صـــورتش
نوید تـــوفانی می داد
سهمگین و ستـــرگ.
طبقات سلولی خــون اثیریش
در رگ و مـویـرگ ها
نـــدای هـارمونی تراوش و ترشح
زمزمه می کرد.
و خـــورشــیــد
به شکل قــرص خــون بــود.
ز تربتم بدمد ســرخ گل بجـــــــــای گـــــیاه . حا فظ
همه اش
یکصدم از اندیشه بود.
فاصله
با نقطه می چیــد
و خــط
با انتظاری بی وصف.
آغـــوشی گــرم
در می نوردید
تنـــش را
همچون حرارتی مطبوع.
و از آغــــاز
تــا پــــایــان
رشدی داشــــت
مضــــاعف و ســـرشـــار.
تا آن زمان که پرده برافتد چهاکنند (حا فظ )
باز صحبتی
کلامی و حرفی
برای شنیدن و گفتن
تا انجمنی پی ریختن.
بیــــداری
مثل جغــد در شب.
ســوســوی صــدا
در کنـــج مهـتــاب.
و بــازتــابی
بــا نـــدائی اندیشناک
در آنور آبشخور صـــدا.
هــــوا نمناک و مرطوب بود
و آب همـچـنان جـــاری.
واژه ای
در قطره آبی سرد
بر خاک افتاد
آفتاب درخشید
سبزه ای
از خاک روئید
روز و شب
مه و خورشید و فلک در کار بود
تا که رشد کرد
درخت سبز سرو بلند قامت
به نام آزادی.
از زوایای چهار گوشه ی دیوار
چون سیل طبیعی
ریخت به بیرون.
گل های قرمز رنگ
بر شاخسار درختان انار
به تماشا گذاشتند
نمایشی بی دریغ.
روز بر کرانه ی هر دیوار
گلی روئید.
و پروانه های زیبا و سرمست
دیوانه وار و سیل گونه
به طواف پرداختند.
و خورشید
چشمکی زد.
لـــب دریـــا
لحظه ای
نشسته بودیم.
.......
دلم انگار
مثل دریا
موجی می شد.
نفســم
تو سینـــه
حبــس بود.
ابـــر و بـــاد
حرکتـــی پـــیـــــدا.
روی انگشتـــــر دریــا
با نگین سبز و آبی
منتظر بودم
بیایـــد
تو رگ آبی دریـــا.
با هــمه صبــر و خلوصـم
هنوزم چشــــم براشم.
هنـــورم چــشـــم براهــــم.
با گلهائی
لخت و برهنه
و بدون جام و کاسه در دست
با برگک کوچکی در بغل
همچون نوزاد شیرخواره ای
در محیط دایره وارش
با پهنــــــک برگی سپیدار
سپیدرنـــــگ بود.
و با رشدی مستقیم
در جان و تنش
شکیـــــبا.
که می گفت:
بازگو کن هر آنچه گفتنی است.
شنید و گفت:
من عاشق سحرم
و ساجل در راه.
و بوئیـــد:هر آنچه خوب و بد بــود
بر مشامـش.
و دیــــد:آنچه می بایست دید
در نگاهـــش.
و تحـــریــــر کرد:
شـــب با ستـــاره چه زیباست.!
امــــا روز پیغـــام زیبـــاتـــریست.
رفت به آنجا که می خواست و می رفت.
آمد.
آمد به اندیشه ای نو که می خواست.
می گفت:
هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم
هر گه که روی تو کردم جوان شدم.
آمد و گفت:
من از بازوی خود دارم بسی شکر
که زور مردم آزاری ندارم.
و از راه بسی دیوار کشیده
نوای حافظ شیراز رسیده
من آن مرغم که هر شام و سحرگاه
ز بــــام عـــرش می آیـــد صفـــیـــرم.
بوسه ای زدم
بر شانه هایش
دستی کشیدم
لحظه ای بعد
دستم برروی سینه هایش
گذاشتم
چه گرم و مرطوب بود!
به لطافت بهاری
که حس می کردم
در چشمهایم
نگاه منتظری بود
و در حرکتی قطارگونه
به دنبالش می شتافتم
تا که در آغوش گیرم
جسمش را
امـــا
در خانه شبی بود
به ضیافت پائیز.
باز می خوانم از دل باریکی
روز و شبها اینچنین در خلوتی
پاک می گردانم این غم در رهی
شاد می سازم دلم را مرهمی
تا که خاک رنگی شود جانانه ای
من در این احوال دنیا شبنمی
مثل گل بویش شود آرامگهی
در مثال صبحدم شمعی شوی
تا فراق روی جانان همدمـــی
در نگاهم آرزوها ماندنــی
واندرین صبح سحر ساماندهی.
فی الواقع
زمزمه ای است
و آب در رگانش
سرازیر .
باد همچنان می نوازد
بر برگهای رنگین و طلائیش
در سرود فصل پاییز.
و آب همچنان جاریست
در مسیـــر خنک رود
تا فصلــــی تازه.
بی وصف.
تا که یادش بماند
ارتباط وقایع را.
راجب آن قضاوتی داشت
کلــــی.
می خواست
اطمینانی حاصل کند.
یا اصلا
باور کند
خودش و یا دیگران.
می ترسید
فــــردا بمیرد
و هنوز
ناشناخته بماند
کلمه بــــاور را.
ورطه هولناکی
دور می زد
دور ســـرش.
کــــه حقیـــقـــت
سنجش موهوم
آزمایشی شود
در ســـایه ی وجودش.
خواندن و شنیدن و دیدن یک چیز است
و درک مسائل روزگار و استنتاج صحییح
یک چیز دیگر.
انسان در جهان پیرامونش بسی محدود است.
محدود حتی نسبت به انسان همنوعش.
محدود از نظر اندیشه و تفکر(شناخت).
هر انسان مثل کوزه ای است
بقولی:از کوزه همان تراود که در اوست.
می خواهد در آن آب باشد.شراب باشد.
طلا و الماس ویا جواهرات دیگری باشد.
یا که شاش و گو.و یا هیچ چیز.
تراوش مغز انسان نیز مثل کوزه می باشد.
و تو در من.
تو هستی
که امیـــد را می پرورانی.
و سایه ی سیاه ناامیدی را
خاموش می کنی.
در تو من وجود می یابم
در تو من سبز می شوم
در تو من آبشار می بینم
در تو من جاری می شوم
شب با سکوت
یکیست
و روز غوغای دیگریست.
نور خورشیــــد
در چشمم به بازی می نشیند
و در پرتوئی سبکبار
سبـــک می شوم.
مثل یک زن لکاته بود
با دنیای داخل.
زخم در من تازه بود.
همدردی آهی بود
در هوای بسته ی خانه.
--------
مردمک چشمش
در آن حال
ساکت و آرام.
پلک چشمانش نیز نمی زد
و ساکن در آن تاریکی.
مثل یک مرده
که مرده شورش
به آن حرکتی دهد.
---------
ساعتها -روزها و ماه ها
پشت دریچه ی چشمم
نگاهم هنوز مانده بود.
