شعر عریانی من بوسه ای می خواهد
که لبخند می زنی
هنوز در خانه دارم.
یکی زمانیست
زیر نور آفتاب در کشتزار
که صورتت با نور در آمیخته است.
و آن دیگر
زیر باران در ساحل دریا
که نقشی ساخته است
مواج.
هر دو را
سالها بر در دیوار اتاق خانه ام
نصب است.
خنده هایی به اندازه یک دنیا
به شکل ایماء و اشاره
تا صلحی پایدار
در این زندگی ناپایدار.
ما راه میرویم در روشنائی
تا غروب خورشید.
پسر کوچکم و من.
دستش را در دستم میگذارد
و میگوید:
خداوند خورشید را فردا بیدار میکند
و میدرخشد دوباره برای همه؟
"برای همه"
میگویم و میدانم
که باید روزی اینچنین باشد.
برای آشویتس.Auschwits
آواز میخواند:
خداحافظ پسرم
خداحافظ خداوند
تا فردا.
اینچنین منتظر است
با اطمینان خاطر
در روزی تازه.
Ida Vos
اســــــــــلام
پــــارسهـــــا
ایــــران دو آتشـــه.
مـــــــرگ زردتشت
خواب مسیــــــح
جنـــگ یهود.
فصل رعد و برق
آتش و سیل
شرم شرح شرایط.
دوتا خسته دوتا تنهایکی شون تو یکی شون من
دیوار از سنگ سیاهه سنگ سرد سخت خارا
زده قفل بی صدائی به لبای خسته ما
نمی تونیم که بجنبیم زیر سنگینی دیوار
همه عشق من و تو قصه هست قصه دیدار
همیشه فاصله بوده بین دستای من و تو
با همین تلخی گذشته شب و روزای من و تو
راه دوری بین ما نیست اما باز اینم زیاده
تنها پیوند من و تو دست مهربون باده
ما باید اسیر بمونیم زنده هستیم تا اسیریم
واسه ما رهائی مرگه تا رها بشیم می میریم
کاشکی این دیوار خراب شه من و تو با هم بمیریم
توی یک دنیای دیگه دستای همو بگیریم
شاید اونجا توی دلها درد بیزاری نباشه
میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه.
دستهایم مالیدم و یک لحظه به اطرافم نگاهی انداختم.تابشی از نور
در گوشه ای از پنجره که به داخل اتاق نفوذ کرده بود می دیدم.
در آن هنگام صدای زنگ تلفن مرا از جا کند.رفتم و گوشی تلفن را
برداشتم.تا گفتم:الو.صدا قطع گردید.با فرصتی که داشتم رفتم به
طرف حمام و دوشی گرفتم.تا آمدم صبحانه ای را حاظر و آماده کنم
صدای دوباره تلفن به گوش آمد و بعد از برداشتن گوشی تلفن باز هم
چیزی نشنیدم.در آن حال با خودم گفتم:این هم از شروع صبح بیداری.
درآن هنگام وقتی به ساعتم نگاه کردم دیگر وقتی نمانده بود.
صبحانه را سریع ماست مالی کردم .وسائل کارم را برداشتم و با
خورجینی از عجله خانه را ترک گفتم.
سایه ها جاریست
بر درختان منتظر
تا بوی صبح.
شلاق سرد زمستان
می کوبد
همچون سم اسب
بر خاک زمین.
و لحظه ها خیره
به رنگین کمان چشم تو.
و تلاش جاریست
در خطوط
مغز سبز درخت
تا صبح گرم پر فروغ.
در راهم و این مــار سیاه رنــــگ
مرا می فشرد روی تنش تنــــگ.
مهدی بوشهری می گوید:
با دست قوی چون شه شمشیر
آزادکنم این دل آزرده به تدبیــــــر.
کســــی ترانه ای می خــواند.
شب بود بیابان بود زمستان بود
بوران و ســـرمای فراوان.
اما من آنجا را نجستــــم و نمی خواستم.
هر چند که این دنیا
شب و بیابان و زمستان است
با بوران و سرمای فراوان.
تو چه می جوئی!در این حــال.
بــــادهــا....یا که مــــوج فـــراوان.
گل شمعــــدانی افتاد
گربه صــــدائی کرد
بچه از خواب پرید
مادر بیدار شد
پدر داد زد
و خورشید
نوری از جدار پنجره
بـــاز کـــرد به داخل.
شاید به عمق دریا هم می رسیدیم
اگر خوب پارو می زدیم
شاید باد هم موافق می افتاد
چرا اینچنین راهمان سخت شد
و موج ها همواره سینه کشتی را در می نوردید
خطای کارمان کجا بود
شب با کشتی نبود
و ما همچنان پارو می زدیم.
جنگ و ترور از طرف دیگر.
انسانها چه عاشقانه
همدیگر را میطلبند.
و دوست دارند زندگی را!؟
انسانهای حوادث طبیعی
در مرگ فرو میروند
و با ادعا در جنگ و ترور.
چه زیباست این زندگی!؟
که انسان اندیشمند قرن
جوهر تاریخی اش را
فراموش نکرده است.
و به نام نابودی اش
فرمان میدهد.
تکرار تاریخ وحشتناک است.
و انسان دوستدار تاریخ.!
دوستدار مرگ بی اندیشه لاشه ی تاریخ.
به میکده های ویران دل نبستم
باحوصله ای دراین محفل هجران بازگشتم
و ساغری در دست به ساحل پیوستم
که با او گفتم اینگونه سخن را
اگر با من نگاهت آشـــنا است
بیفروز شمع ساحل روشنم را
ســـاغری در دست
شرابی سرخ و صاف
لبریز کرد و نوشیدم.
و لب از گلایه گشودم.
ساحلا چون غم و شادی جهان در گذر است
بهتر آنست کـــه من خــــاطر خود خوش دارم
صبح آن شب
تــن سپردم به سحـــر.
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداران کویش را چـــو جــان خویشتن دارم
تو در جزیره های گسیخته فرهنگی گذشته زندگی نمی کنی ......فاصله های مادی و معنوی
به ناگزیر از میان برداشته شده است.همچنانکه مرزهای جغرافیائی..جهان به ناگزیر در حال یگانه شدن است.امکان بیگانه زیستن وجود ندارد.....دوران درآمیختگی مرزها و فرهنگهاست.
همه چیز به ویژه هنـــر که جهانی ترین و همگانی ترین احســـاسها را بازگو می کند/زبانی می طلبد که بیشتر جهــــــانی باشد.....
باری زبان شعر زبان نگرش این تن به زندگی بوده و هست.اگر نرم/اگر درشت-که هست.اگر مهربان/اگر پرخاشجو که هست.حاصـــــل طبیعی نگریستن و صادقانه نگریستن بوده است و هست و البته اگر می توانسته ساده تر و بهتر باشد و نشده است/از ضعف و فقر این ســـر است و این قلـــــم.تـــا زنده ایم زمـــانی برای کـــار و جبران ضعفهـــا هست.مهــــم این است که اعتقــــــــادی به کــــــــــار و هنــــــــــر داشته باشیم و خود را شناخته باشیم.
می خواهم شنـــــا کنم.
تا دریاچه راهی نیست.
باید حرکتــــی کنم.
با دوچرخه و ماشین فرقی نمیکند.
امــا باید شنـــــــــا کنم.
ساعتـــی بعـــد:
زیر آفتاب گـــرم آسمان
آب دریاچه را لمس میکنم.
چـــه حــالی دارد این شنــا.! در راستای آشنا.
تپــش گــرم قلبــم
بــا آب ســـرد چه حالی میکند. غوغا!
صـــــدائی می طلبــــــد.
تپ تپ ......................................
آواز در گرفت.
با صداهایی آشنــــا
در گوش و هوش رقصان من.
شــــب با صــــدا
بیگانه بـــود.
در آن همــــــــه حال
جشن و سروری بود و شـــادی.
تا صبـــــح آشنــــائی.
وه چه شبــی بود و
روزش نــورانی.
تا دامنش را از موج دریا پرطراوت کنم.
می خواستم از بابت انتظار
پایم را یکقدم جلوتر نهم
تا که فضای باغ خانه را ببینم.
می خواستم که از هر کلمه شعرم
عطری طراوت شود
تا که روح باغ شاد همسایه را ببینم.
می خواستم دردآشنائی را نجوا کنم
تا که خود را ببینم.
می خواستم بپرسم
که آیا راهـــــی هست
تا خشم و خـــــروش بامــــداد.!
می خواستم از ابرهای ذهــن
که دستمایه این روزگار است
بگـــــریزم.
می خواستم با شعــرم
در هر گوشه و زمان رقصی کنم
تا دیگـــــر شـــــروه ای نسرایم.
می خواستم حرفــی با تو گویم
اگـــر با من درد آشنــــائی.
او را دیـــــدم
امـــا حرفی نزد
گفتم:بمان در اینجا
تـــــــو که خوب بودی
گفتم:بمان.چــرا می روی
صــدائی نشنیدم
شبی بــود
مثل امشــب
گفتم:چــــرا امشـــب!
کجا بهتر از اینجا.
زمــــزمه ای کرد و رفــت.
روز تنهـــــــــــــــــــــا بود.
رقم مهر تو بر چهره ی ما پیدا بود
مــرگ نابهنگام دانشجوی جوان اکبر محمدی در زندان اوین
را به هموطنان شکیبا و خانواده صبورش تسلیت عرض مینمایم.
که بریزد.
صبـــر دیگر رنگـــی ندارد
که بماند.
در هـــر گوشه از جای جای خــاک
خــــونی می چکد از انسـانی
که دوست دارد عشـــق بورزد
به خــــــانه و کــــــاشانه
به عطــر و بــــوی لبخند کودکش در گهواره
به نگاه خوش زمانه.
آفتــــــــــاب هـــــــــم
دیگر در کوچه های شهر نمی تابد.
خــــــــون است که روان است از انسان بیچاره.
پـــــاکی آسمان نیز
رنگــــش را باخته است.
تـــرانه و رقص هم
جایش به شیون و آه داده است.
شـــروه نیـــز
صدایش به ضجه و ناله مادران سپرده است.
عشـــــق نیــز میسوزد اینگونه
از انســــان های بوزینــــــه.
وه چه شبتــــــابیست
اندر این خانه ی تو درتو
این چه آوازیســـــــــت
*******
شب مهتابی در چه غوغایست
در همه روز این چه آوازیســـت
شــاهدان قصه هـا دارند هنوز
آه در این راه چه گفتـــــاریست
خنده ای کرد و
بر لنج آبیش
سوار گشت.
در طی اعماق لحظه ها
تا روزهای گرم دریا
و شب های تاریک موج
سفر کرد.
سینه ی لنج
موج ها را می شکافت
و اوج می گرفت.
تا به گشایش مرز دیدگاه
و ساحلی آشنا
پــــای نهــد.
پستـــان بلورینش
آشکار شـــد.
ای خدا مرگم بده!
دستانش در آسمان غــــوغـــا.
خنده هایش در اشک جریان.
پاهایش در حریر سبز شیدا.
در خواب دست و پا میزد.
چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد
آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت
آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد
اشک من رنگ شفق یافت ز بی مهری یار
طالع بی شفقت بین که در این کار چه کرد
برقی از منزل لیلی بدرخشیـــــد سحـــر
وه که با خرمن مجنون دل افکار چه کرد
ساقیا جام میم ده که نگارنده ی غیب
نیست معلوم که در پرده ی اسرار چه کرد
آنکه پر نقش زد این دایره ی مینائی
کس ندانست که در گردش پرگار چـــه کرد
فکر عشق آتش غــم در دل حافظ زد و ســوخــت
یار دیرینه ببینید که با یــــار چـــه کــــرد.
در شدن است.
و سرآمدنش در سرافرازشدن
بی آنکه سرافکنده شود.
زیبایی و نوپـــایی
کلام هستـــی
در باروری و ستایشی است
بسوی گریــز
از بی خردی و بی خردان.
بی آنکه خجل و شرمسار بماند.
بسوی آرمانشهر عشق و رهایی.
دور از هر انقیاد و انکسار.
و انکشاف جهل و جهالت
بــــا پـــایداری و نبـــرد.
در قلب زخم خورده زمین
با عطشی بر لبان خشکیده اش
سراب را در کویرش
به چشم نظاره دارد.
ترسیم آبی زلال
در چشمان منتظرش.
تا واقعیتــــی محتــــوم.
