شعر عریانی من بوسه ای می خواهد
با تــاک های انگور یاقوتیش
به انتظار شرابی رسیده
در خم زمینی اش
دل به شدن داده است.
باغ بزرگ شهر
در کارزار مردمان کوی عشق
در نوید هدیه ای است
گرانبها و بی نظیر.
خواهش مســت شهوت رهایی
در گلهای نورس بهاری
تا پرواز سبکبال پروانه های شاد
نسیــمی است در موسم نهایی.
بیرون میکنم.
نــــــفس در فضـــــا.
به چــــالــش
در این مرکز بی صدا
خودم را به راهی
رها میکنم.
نگاهم به راهست و
شـــب در گـــذر.
به صبح سحــــــــــر
جان را فدا میکنم.
من در غربت.
از آبشار آب جاریست.
شب غمیست با تــــو.
ستـــاره را دریاب.
روز را با تو
قسمتی است بی شرح.
نــــور از روزنه می درخشد
بر گـــل.
صبح جاریست.
می نالد.
شــب با سکــوت
می سازد.
شن های گرم صحرا
می جوشد.
اســب ها می رمند
از گرسنگی.
شهــر خالیست
از تـــــــــــــو.
شعــــــــــر من
هنـــوز داغ است.
شیهه ی اسبهای سپید وحشی
را دریـــــاب.
از کهن تا به امروز
شرم و اندوه بر رخ.
زشتـــی کریــه انسان
قرن هاســـت پیــــدا.
شیوه ددمنشی و دشمنی
در روح زشتــــش آشکـــار.
وه چه زشت و دردناک است
شعـــــر مـــــن.
نـــــدا می آورند
مشتــــــاق.
رود با حرکت تموجش
صـــدا می کنــد
گستــــاخ.
ماهـــیان در آب
رقصـــــی دارند
سرشـــار.
خــاک در خــود
برداشتــی می کند
پــــربـــار.
و خورشید بر سر کوه
می درخشــــد
خنــــدان.
تودرتوی شهـــر
وزیدن گرفت.
عشقی که بی باور
در ذهن آشفته شهـــر
همچون خیالی بود ناباور.
بادی که از آنسوی دریــا
بر آب پرسه میزد.
و حــال
با موجهای وحشی و تندرش
به اینســـوی روان است.
ارمغانی شگفت
به ساحلی حیرت زده و منتظر.
برق شهر رفته است.
بخاری خانه
نایش رفته است.
کودک گریه کنان
زار میزند در بغل مادرش.
شهر خفته است.
سوت و کور.
من در کنار شمع روشن
صبح میگذرانم.
عشق سرخ و کوه سپید و کشتزار سبز
یک تلاش طولانی
سرکشی و مردانگی
زیرک و خویشتندار
بیهـــوده
به آب و آتش نمی زند.
آنجا
چشمه و سایه و دوستی
فراوان است.
اینــــک
باید تمهیدی
دقیق و مفصل چیــــد.
پــــرچــــم
به نام تــــو
افراشتـــــه است.
شهـــر جاریست
با هیاهو و کلام آشنائی.
بوی تــــو
مثل گل محبوبه در شب
می خرامد در دماغ
چون نسیم خنک تابستان.
بوی تنــت
مثل دریا نمناک
و لبــت پر آواز.
با تو بودن
خنــده ها جاریست
مثل آواز قــناری ها
در شکست سکوت.
با تــو بودن خوبست.
نه آن فرشته
برای من سرچشمه.
حس و الهام ناگفتنی.
وجودش
لطف و دست نزدنی.
یک سد نمناک
یک دیوار سنگین
بدون روزنه
به سنگینی سرب
جلو مــن و او
کشیده شده.
امـــا فراموش نمیکنم
روز به روز
ساعت به ساعت
دقیقه به دقیقه
فکـــــر او
انــــدام او
صــــورت او
خیلی سخت تر از پیش
جلوم مجســـم میشود.
در عشـــــــــق
شیـــــــدا
مانده ام
همـــــــــدمی
در رهگـــــــــذر
جانانه ام
تـــــــا در سحـــــر
پـستـــــان عـشـــق
دیــــوانه ام.
نوری ضعیف
تلالوء گرفت.
تا عمق کشتزار
و خانه های سکوت
جاری گشت.
آهنگ پــــای او
در قلـــــب شهـــر
سرودی خواند
تـــــا آمدنش.
و شکوفه های لادن
در حجمی از نـــور
شکفــــــت.
مضطرب و متعجب
تهدیدکننده و وعده دهنده
این چشمهای ترسان!
پرتوئی مست کننده
در ته آن
میدرخشید.
پرتو یک ستاره پرنده.
چشمهایی تحمل ناپذیر.
چشمهایی که آنجا
نزدیک کوه
کنار تنه درخت سرو
پهلوی رودخانه خشک
زیر گلهای نیلوفر کبود
در میان خون غلیظ
به خاک سپرده شده بود.
با ضمیری روشن و پاک
در خاک صبور.
که افسانه ی خورشید را
با زیبائی عمیق
و حقیقتی محض
توصیف میکرد.
و دریای پر جنب و جوش
با موجی
سرشار از عشق
به اقیانوس آبی
وصل میکرد.
و ساحـــــــــل پهن دشت
از نسیم شمال
لذتی میبرد
شتـــــــرگونه.
بوی گاز
میپراکند در هوا.
بوی غسل
در کفــــن.
مثل بوی گاز بوشهر
در سحر.
بوی فقــــر سخت شهر.
ای دادو بیداد
از کفن.
چنبره خورشید
خون آلود شد.
و افق مکدر کـــویر
کام گشوده بود
تا ببلعد.
سایه ی نخل ها
بر اطلس آسمان
می لرزید.
و زمین
خسته و تبدار.
اینـــــــــــک
پس از یک عمــــر
با گیسوان سپید
شوق سوزان
چهره ی پر شکوه را
بر من ظاهر ساخت.
اندیشه ی
آزاد و نغز
از طرح
سبز جاده ای
با آن نهایت
در مسیری پیچ
رنگی گرفت
جنگل بهاری.
خودفروشی
شرط نیست
یا سخن
دانسته گو
ای مرد عاقل
یا خموش.
ساقیا
می ده
که رندیهای حافظ
فهــــــــم کرد.
بر در دروازه
صدا کرد
و ترکاند
بغض شکیبش.
تا آسایشی
در آواره ی دیوار.
حرکت سایه
خواهش خاطر
شرح زمانه
لبخند دیدار
بر لب سایه
شبنم عاشق
عطر شقایق
بوی نگاهش
همدم ساحل
عاشق دیدار
هزم زمانه.
بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم
(حافظ)
عشق خود را میتوان
تا ساحل دریا کشاند
عشق خود را میتوان
تا آسمان بالا کشاند
عشق خود را میتوان
تا لخت وعریان سرکشاند
عشق خود را میتوان
تا انتهای صبح کشاند
عشق خود را میتوان
تا بستری زیبا کشاند
بیا تا در سایه ات
چنبره ای زنم
و ساعاتی بیآسایم
که خیلی خسته ام.
بیا تا خنده ای
بر گونه ام نشیند.
بیا تا گل باغچه
شاد شود از هوایت.
بیا تا با هم
در هر کجا که گویی
همدیگر را سخت
در آغوش گیریم.
مثل قطره ای شبنم
که از لبان برگ
می سرد و
بر خاک جاری می شود.
زندگی کوتاه ست
مثل یک خواب و رویا.
مثل من - مثل ما
که هنوز
امیــــــــــد و بــــــــــودن را
از روزنه نوری
کنکـــــــــــاش می کنیم.
و اندرین کار دل خویـش به دریا فکنم
به دریــــا بنگرم
روح تـــو بینم
به صحـرا بنگرم
صبـر تــو بینم
به هرجــا بنگرم
کوه و در و دشت
به خـــاطر بنگرم
راه تـــــو بینم.
در اندرون دادند.
سوخت و رفت
هر چه بود
گذشت.
تـــا روزی
که از نو
به در آمد
باچهره ای
خنـــدان.
