شعر عریانی من بوسه ای می خواهد
بر مسیر خامش جنگل.
سنگچینی از اجاقی خرد.
اندرو خاکستر سردی.
نیما با معرفت کامل و نیاز یک موجود عاصی دست به انقلاب در شعر فارسی زد.او درک و دیدی نو از زندگی و طبیعت و روابط انسانی داشت و زبان او چیزی در خور این احساس بود.او موسیقی و وزن و آهنگی تازه برای بیان احساس خود آفرید.اگر نیما از نگاه خاص خود نسبت به محیط و زندگی عاری بود هرگز نمیتوانست زبان تازه اش مسیر شعر فارسی را تغییر دهد.
م.ساحل.
مسموم در خط زمان یا در اندیشه.
گوسفندان را در یابیم
تا که مسموم نشوند.
مرغان.آنفولانزای مرغی و مرگ انسان.
شاید«:انسان به انسان.
گوش و هوش قرن بیست و یکم.
توجه!توجه!.
دیروز ایدز.
و امروز ریگ در کفش هزاران انسان.
پس در خود کنکاش کنید.
۱۱ژانویه ۲۰۰۶
م.ساحل.
بر سایه برگ گیاه لمیده ای ها.
خوش باش.
باید گرمت باشد.
احساس میکنم هوا گرمست.
تورا میبینم سایه نشین شده ای.
اما یادت باشد.
سایه همیشگی نیست.
و گرما نیز.
لحظاتی دیگر.
سایه ای نیست که تنت را به آسایش بیالاید.
و گرمایی که قلبت را به تپش بیآراید.
تا کوته زمانی حس کرده ای در پوستت.
تا لحظاتی دیگر.
سرما مینشیند در تنت.
میسپاری همه را فراموشی.
سایه دل انگیز و گرمای مناسب با تنت.
دیگر سرماست و احساس سرد در تنت.
تا کوته زمانی دیگر.
۱۳ژولای ۲۰۰۵
م.ساحل.
سفید نیست.
رنگش میماند به خاک.
امامشتاق یارای نوشتن در خود.
آخرین برگ از این دفتر.
نوای گفتنی دارد .
یارای یاری در خود.
و باز هم یاری یا نگاری .
در گوشه ای از لبان خسته اما خجسته.
تا آخرین دفتر و آخرین برگ از این دفتر.
تا آخرین قطره از خودنویس .
نوشته اش به رنگ آبی ست.
در قلب سرخ.
۱۷/آپریل/۲۰۰۶
م.ساحل.
میان انبوه جمعیت.
کارزار حرکت.
گوشه ای نگاهم ثابت.
انتظار دیداری تازه.
شقایق های سرزمین سرخ و سبز.
نگاهشان به سوی آفتاب است.
۱۶/آپریل/۲۰۰۶
م.ساحل.
با آغازی از طبیعت در روح و جان زندگی و با نوید و سرآغازی خوش در امور حیات هر چه بهتر شما.
سعی میکنم شعرهایی که در حدود چندین سال و روز
که از حیاتشان گذشته است و تاکنون با شما دمخور نشده است.دمی دهم.به امید سرآغازی نو.
دوستدار همیشگی عشق در وجودتان.
م.ساحل.
که قلم بر سر اسباب دل خرم زد
سبزه میروید و ما در خوابیم.
عید میآید و ما بیکاریم.
باید از زیر و بم جان عاشقانه نو کنیم.
باید از می شانه ها را تر کنیم.
تا که اندوه جهان را سر کنیم.
و از که تا امروز فردا دی کنیم.
۲۱/مارت/۲۰۰۶(شروع جهان نو)
م.ساحل.
سراسیمه مشتاق پنجره ام هنوز.
از نکوهش خویش و سرزنش شروع.
تا کتابهایی زیر بغل و روانه مدرسه بلوغ.
در کنار شب سکوت.
اما شب بیداری.
با رویای خراش ذهن بی حجم شب.
یکباره از خواب می پری.
و دستی به آب می کشی.
باز هم مدرسه ام دیر شد.
از شروع.
۱۱/آپریل/۲۰۰۶
م.ساحل.
ثبات دائم وجود در مسیر.
جام تهی را چه باید در دست
کام خفته را چه بایددرکار.
لبم ازافسانه انجام به جان آمد
اشک دلسوخته مستم به خون آمد.
شبنم برگ دلم خاک شد از حسرت یار
شمع شبتاب دلم آب شد از دوری یار.
بلبل باغ به صد نغمه مست
از پی حسرت گل رفت ز دست.
۲۴/۱/۱۳۶۹
م.ساحل.
احساس نسیمش مرا در خود غرق می کند.
میبرد به آغاز رسیدن .
به فصل سبز پرتپش.
ذهن بیدارگیاه گل می دهد.
ولحظات دلپذیربا نوای خوش آهنگ پرندگان
معطر می شود.
یخ در صدا می شکند.
ماهیان در حرکت مداوم امواج نمایان می شوند.
همچون سوار بر اسب
در تلاطم هندسی ناهمگون زمان گام می دارند.
تا ساحل گرم زندگی پیش می روند.
پیش میروند به شنیدن صدا.
به بودن نگاه و لطافت لمس احساس.
و زنده بودن.زنده ماندن. به فصل سبز پرتپش.
۱۰می۱۹۹۵
م.ساحل.
رعدوبرق آسمان در کلمات نامتناهی زمان و مکان فروبرم وراه عبوری از میان آن همه
استعارات و تشبیهات فراوان پیدا کنم.تا به دریای زلال و دیدار ماهیان راه یابم.م.ساحل.
چهره پنهانی ترویج شب
در پرتوءشمایل تردید نور
ایستاده به سر دروازه مذموم خود.
تا بچنگ آرد
گیسوی طلایی رنگ خورشید.
و بیآفشاند نوای خامشی بر سر.
م.ساحل
تیرماه ۱۳۶۷
صدای موج بر ساحل بگوشم میرسد.
حسم به ادراکم تجسم دریای مواج است.
خود را پریشان حال و نابخشوده می بینم.
جوانی را به سرسودای باطل کرده اند یار.
همه جسم وجودم را به افکار درونم کرده ام ساز.
از این گردبادخوف ناک زمینی همره باد
دل چون ماهی کوچک به دریای بزرگ
مثل اون ماهی سیاه کوچولورهسپار سرنوشت راه خویش
دل به دریا زده ام.
میروم تا دیدگانم سوی فردا وا کنم.
میروم تا منفذی را از جدار دیده ام پیدا کنم.
واز دیده ام پیدای ساحل ها کنم.
۲۰/۹/۱۳۶۷
م.ساحل.
سحربالحظه های دیرمانش میکشاندانتظارصبح را در خویش. احمد شاملو.
با نگاهی از صبر و اندیشه
به آبشار تشنه که رهسپار دریای سبز و آبی ست.
دیروز نشسته بودم.
در کنار درخت تنهایی و بر سر جویبار آشنایی.
اندیشه می کردم:این درخت سبز است. با آبی که میگذرد از رگان سرشارش.
نگاهش به آفتابی ست در تنهایی. این درخت همچنان سبز است.
م.ساحل.
می پوید راه.
ابر اندوه گیاه می شوید.
چمن نرم و لطیف سیر میگردد و نیز:
با هیاهوی صدا جنگل سبز می شود بیدار.
می پرد از خواب.
تا بکار آید گل یاس سپید و به منقار سخن مرغ خوش آواز سحر
چهچهه ساز نوا سردهد و نور خوش الوان زمان
روز نوین سازد و بس.
م.ساحل.
این شعر و دیدگاه من است.
آخر با نظر چکار .
شعری که از قلب برمیخیزد
کاری با نظر یا ضد نظر ندارد.
من هم مثل عصا بدست شاعران دگر.
عشق و مهرورزی و یگانگی.
از پرواز در آسمانها و نالیدن و دست و پا زدن در خاک
چاره ای جز سرودن ندارم. م.ساحل..
شبانه میتوان فریاد زد آه ه ه ه ه ........
و جوابی نشنوی ها ا ا ا ا .........
شب سرود سکوت است و نمایش در آرامش تن.
شب خاموش است و آرام.
اما:پریدن از خواب/دیدار روز است وقالب هیچ.روزیست ودیگرهیچ.
شهر من
افسرده بنشسته بر
صبر تولد ناشده.
منتظراما به دریا از کنار ساحلش
انتظاردیدن راه ورود نوشدن.
حرکتیست خوش خرام.
که در کنارش
آسمان آبی
رنگیست پرصدا.
خوشسخن
در انبوه موج
به پرواز هنرپرور قوئی ماند
که خرامان مینوازد
بالهایش به ستبر آبی دریا. م.ساحل.
سبزه رسد
خنده کنان از راه.
عطر سنبل
شود در جایجای خانه جاری.
شمع روشن
در کنارش میشود آهسته آب.
آب جاری
میرود تا پر کند
دریایی مستانه اش.
واز خرمنش
موجی شود
بر ساحل آبائیش.
۲۱ مارت۲۰۰۴(اول بهار)
م.ساحل.
هدایت با دلی انباشته از امید
سر بسوی دائم هستی کشید
صادقی بر مدعای گفت خویش
سینه دنیای فانی را درید.
۱۳۶۵
م.ساحل.
لحظه های کاغذی
لحظه های روغنی
لحظه های ابرهای موسمی
لحظه های آبی ابر شقایق
لحظه ای با تو نشستن
لحظه ای با خنده ها
لحظه ای با آن نگاه
لحظه ای با دست گرمت
لحظه ای جانانه ای د ر جان من
بنشانده ای.
۱۱-۴-۱۹۹۷
م.ساحل.
سنبل/سوسن.
یا که لاله /لادن.
گلها همه حرفی دارند.
قرمز یا سپید.
باریک یا درشت.
آبی یا آذرخش.
این نگاهیست به هزاران گل این دنیا.
و زبانیست که هزاران انسان در دلش میکارد.
هر کدام/نقش و نگاری
شبه ای میسازند.
تا که روزی برسد
برگ دهد
نیلوفر.
۶مارت ۲۰۰۶
م.ساحل.
حافظ میگوید:
حافظ غم دل با تو نگویم که در این دور
جز جام نشاید که بود محرم رازم.
ساحل میگوید:
این جام می و محرم رازم
جز شعر نشاید که بود همدم رازم.
از اشک نشستم.
واینگونه دیدم.
آخر
همچون باد میگذشتم.
با حرکت شتابان برگها.
برروی لبان نمناک و
تن خیس نگاه.
دیگر نگاهی نبود
که غرق تر نشود.
اندیشه ای بود و بس.
۵فوریه۲۰۰۶
م.ساحل.
چونکه خود را دوست می دارم.
آخر زمان رسیدن بهار
و نوبهار است.
و به آغوش گرفتن
برگ در کنام و گل در نیام.
امروز روز تولد برگی است.
و نگاه روزنه نوریست
که از دور
تلالو میکند
هر چند محدود.
۲۰فبرواری۲۰۰۶{۱اسفند ۱۳۸۵)
م.ساحل.
زخمهاآمده است
فرود.
که صدا میکند
بر فرق نگاه.
چکه چکه میچکد
از زخم ناباور
بر فرش نگاه باور امروز.
آینه شک و انتظار
همراست در راه.
اما:
ای آرزوی تنها باور.
بی دریغ مدار:از کارزار امید.
کاینرا :زخمها التیام بخشد
با پادزهر صبح پگاه.
۷مارت ۲۰۰۶
م.ساحل.
پنهان.
لیک آشکار در پندار.
دیواری
بالاتر از یک سقف
به اندازه یک قرن.
در جای جایش دستهایی بود آشکار.
ستون هایی به اندازه یک سال.
نقشهایی عجیب و غریب
که تورا میکشاند
یکباره به دیوار.
نقش آن انسان / آن حیوان / و آن گل
بر دیوار.
دیواری بود پنهان.
اما آشکار در پندار.
۳اپریل۲۰۰۶
م.ساحل.
از دیر زمان.
یا خواهشی.
میخواست از رهگذر خاطره ای
در جنگل همیشه نخل
از یکی بالا رود.
تابستانی بود تیر.
خورشید بالا میزد از نوک آسمان.
آنچنان گرمایی که همساز میکرد
تنت را با رطب.
با شمارش :یک/دو/سه بالا گرفت
از تنه تنومند نخل.
آنجا که حس میکرد تنش را
با عصاره درخت.
عصاره شیرین و بیادماندنی نخل.
۲اپریل۲۰۰۶
م.ساحل.
از آب گرفت.
چه خوشحال و سرافراز.
با باله هائی به زیبائی یک دنیا
از آب گرفت.
در آبی بیش از یک سرزمین.
و سرزمینی بیش از یک دنیا.
اما:خودش را دید
که در آب دست و پا میزند
بی بال.
۳اپریل۲۰۰۶
م.ساحل.
نظاره میکنم به برگ ریزان
در آن شهرودیار آشنائی.
قدم آهسته بر میدارم از راه
بروی برگهای فصل پائیز
در آن سرمای سرد مردم افکن.
وناگه راه چشمان سکوتم
خط منشوری خورشید نگاهم
شبه ای میسازند.
شبه روز چراغانی راههای امید.
و صداهای رسیدن از دور.
سبز برگ بهار.تا رقص زمان.وشکست سکوت.
۲۵مارت ۲۰۰۶
م.ساحل.
صدای نورس عاشقدلان را.
ندای خرم گلهای موزون.
در این شب جنگل سبز صلابت.
و رقص شاپرکهای خرامان.
نگاه روشنی میاید از راه.
در این خاموشی شب جنگل اندود.
۲۱مارت ۲۰۰۶{روز اول بهار}
م.ساحل.
بهارم گلی است که صبر در ریشه دارد از زمستان.
و خاکش رقص هنرمند دلوابسین فردا.
در افکندن برگهایش بسوی زرینه آفتاب.
بهارم هنوز هم خواب میبیند.
خواب شکوفه ها و رقص شقایق ها در ترنم باد بهاری.
هنوز هم خواب میبینم. تا صبح سحر.
بهارتان شادوخرم باد.
۲۳مارت۲۰۰۶
م.ساحل.
وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم
"مولوی"
